ရေကုထုံးက လေဖြတ်ခြင်းနှင့် ပါကင်ဆန်ရောဂါ လူနာများ၏ အာရုံကြောဆိုင်ရာ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုကို အထောက်အကူ ပြုပုံ

ရေတွင်း ကုထုံးသည် ဦးနှောက်သွေးကြော ရောဂါ (လေဖြတ်ခြင်း) ဖြစ်ပြီးနောက် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှု အတွင်း သို့မဟုတ် ပါကင်ဆန်ရောဂါ ရှိသူ အချို့တွင် လှုပ်ရှားမှု လေ့ကျင့်ခြင်းကို အထောက်အကူ ပြုသော ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဤနည်းလမ်းသည် လေ့ကျင့်ခန်း ပြုလုပ်ရန်နှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များကို လေ့ကျင့်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အရင်းခံ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော ဦးနှောက် ပျက်စီးမှု သို့မဟုတ် အာရုံကြောစနစ်၏ ယိုယွင်းမှု ဖြစ်စဉ်ကို ကုသခြင်း မဟုတ်ပါ။

ဦးနှောက်သွေးကြော ရောဂါနှင့် ပါကင်ဆန်ရောဂါတို့သည် လှုပ်ရှားမှုကို မတူညီစွာ သက်ရောက်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရောဂါတစ်ခုမှ အထောက်အထားကို အခြားရောဂါတစ်ခုတွင် အလိုအလျောက် အသုံးမချသင့်ပါ။ ကုသမှုအစီအစဉ်၊ ကြီးကြပ်မှု၊ ရလဒ် တိုင်းတာချက်များနှင့် ကုန်းပေါ် လေ့ကျင့်မှုသို့ ကူးပြောင်းခြင်းတို့သည် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ချက်၊ ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှု အဆင့်၊ ဆေးပညာဆိုင်ရာ အသင့်ဖြစ်မှုနှင့် ရည်မှန်းချက်များနှင့် ကိုက်ညီသင့်ပါသည်။

ရေထဲတွင် လေ့ကျင့်ခန်း ပြုလုပ်သည့်အခါ မည်သည်တို့ ပြောင်းလဲသနည်း

ရေမျက်နှာပြင် နက်လာသည်နှင့်အမျှ ပေါ်လွင်အား (Buoyancy) သည် ခြေထောက်များပေါ်သို့ ကျရောက်သော အလေးချိန်ကို လျော့ချရန် ကူညီပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကုန်းပေါ်တွင် အားနည်းသူ၊ နာကျင်သူ သို့မဟုတ် ယုံကြည်မှု မရှိသူများအတွက် ရပ်ခြင်း၊ ခြေလှမ်းခြင်းနှင့် အဆစ်အမြစ်များကို လှုပ်ရှားခြင်းကို ပိုမို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်ကို အလေးချိန်မဲ့ ဖြစ်စေခြင်း မရှိသလို ဟန်ချက်ဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များနှင့် လေပြွန်လမ်းကြောင်း ဘေးကင်းရေးကိုလည်း ဖယ်ရှားပေးခြင်း မရှိပါ။

ရေသည် ဦးတည်ချက်တိုင်းတွင် လှုပ်ရှားမှုကို ခုခံပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် လှုပ်ရှားမှုကို ပိုမို နှေးကွေးစေပါသည်။ ကာယကုထုံးပညာရှင်သည် ဤဂုဏ်သတ္တိကို အားအဆင့် ချိန်ညှိရန် သို့မဟုတ် လူနာအား လှုပ်ရှားမှုကို စီစဉ်ရန် အချိန်ပိုပေးရန် အသုံးပြုနိုင်ပါသည်။ ရေဖိအားသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အရည်ဖြန့်ဝေမှုနှင့် အသက်ရှူခြင်း ဝန်ကို ပြောင်းလဲစေပါသည်။ ၎င်းသည် အစီအစဉ်ရေးဆွဲရာတွင် အသုံးဝင်သော အချက်အလက် ဖြစ်သော်လည်း နှလုံးနှင့် အသက်ရှူလမ်းကြောင်း စနစ်များကို ကြိုတင် စစ်ဆေးရန်လည်း လိုအပ်စေပါသည်။

နွေးသော ရေသည် သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရစေပြီး ပိုမို ပါဝင်လိုစိတ် ဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။ သက်တောင့်သက်သာ ရှိမှု တစ်ခုတည်းသည် ကြွက်သားတောင့်တင်းခြင်း (Spasticity)၊ အာရုံကြောစနစ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှု သို့မဟုတ် ရောဂါ တိုးတက်ဆိုးရွားမှု ပြောင်းလဲသွားကြောင်း အထောက်အထား မဟုတ်ပါ။

ရေတွင်း ကုထုံးက ပြုလုပ်ပေးနိုင်သည်ဟု ကောက်ချက် မချသင့်သော အရာများ

ရေသည် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို အလိုအလျောက် အသစ်တဖန် လေ့ကျင့်ပေးခြင်း၊ လဲကျခြင်းကို ကာကွယ်ပေးခြင်း၊ လှုပ်ရှားမှုကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်စေခြင်း သို့မဟုတ် ကျွမ်းကျင်မှုများ နေ့စဉ်ဘဝသို့ ကူးပြောင်းမည်ဟု အာမခံပေးခြင်း မပြုပါ။ လူနာများသည် ကုန်းပေါ်တွင်ကဲ့သို့ပင် ရေထဲတွင်လည်း အခြား ကြွက်သားများဖြင့် အစားထိုး လှုပ်ရှားခြင်းကို လေ့ကျင့်မိနိုင်ပါသည်။ လုပ်ဆောင်ချက် ရွေးချယ်မှု၊ ပေးသော အချက်ပြ လမ်းညွှန်မှု၊ အကူအညီ၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုလုပ်မှုနှင့် အဆင့် မြှင့်တင်မှုတို့သည် အရေးကြီးနေဆဲ ဖြစ်ပါသည်။

ရေကူးကန်သည် အာရုံခံစားမှုမှ ရရှိသော အချက်အလက်၊ အမြန်နှုန်းနှင့် ကိုယ်အလေးချိန် ထမ်းအားကိုလည်း ပြောင်းလဲစေပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရေထဲတွင် ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းက ကုန်းပေါ်တွင် တူညီသော လုပ်ငန်းကို ဘေးကင်းစွာ လုပ်နိုင်ကြောင်း အတည်ပြုခြင်း မဟုတ်ပါ။ ရေတွင်း ကုထုံးတွင် ရှင်းလင်းသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိသင့်ပြီး ပိုမို လွယ်ကူသည်ဟု ခံစားရ၍ သို့မဟုတ် ကိရိယာ ရှိနေ၍သာ ထည့်သွင်းခြင်း မဖြစ်သင့်ပါ။

ဦးနှောက်သွေးကြော ရောဂါ ဖြစ်ပွားခဲ့သူများအတွက် အထောက်အထား

ဦးနှောက်သွေးကြော ရောဂါ ဖြစ်ပြီးနောက် လူနာများတွင် အားနည်းခြင်း၊ အာရုံခံစားမှု ပြောင်းလဲခြင်း၊ ကြွက်သားတောင့်တင်းခြင်း၊ လှုပ်ရှားမှု ညှိနှိုင်းနိုင်စွမ်း ချို့ယွင်းခြင်း၊ မြင်ကွင်း သို့မဟုတ် တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ နေရာကို လျစ်လျူရှုမိခြင်းနှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုမှု သို့မဟုတ် သိမြင်နားလည်မှု ပြဿနာများ ရှိနိုင်ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဘေးကင်းမှုကို သက်ရောက်ပါသည်။ ဦးနှောက်သွေးကြော ရောဂါ ဖြစ်ပြီးနောက် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုဆိုင်ရာ NICE လမ်းညွှန်ချက် (တဘ်အသစ်တွင် ပွင့်မည်) သည် လှုပ်ရှားမှု ပြဿနာများအတွက် ဘာသာရပ်ပေါင်းစုံ ကျွမ်းကျင်သူအဖွဲ့ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုအတွင်း တစ်ဦးချင်းအလိုက် ကာယကုထုံး (Physiotherapy) ကို ထောက်ခံပါသည်။ သို့သော် ရေတွင်း ကုထုံးကို လူတိုင်းအတွက် မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်း မရှိပါ။

ဦးနှောက်သွေးကြော ရောဂါ ဖြစ်ပြီးနောက် ဟန်ချက်နှင့် လမ်းလျှောက်ခြင်းအတွက် ရေတွင်း ကုထုံးဆိုင်ရာ စနစ်တကျ ပြန်လည်သုံးသပ်ချက် (တဘ်အသစ်တွင် ပွင့်မည်) သည် အကျိုးကျေးဇူး ရှိနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ထောက်ခံသည့် အထောက်အထား အဆင့် နိမ့်ပါသည်။ သုတေသနများသည် ပါဝင်သူများ၊ ကုသမှုအစီအစဉ်များ၊ နှိုင်းယှဉ်အုပ်စုများနှင့် တိုင်းတာချက်များတွင် ကွဲပြားပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရေတွင်း လေ့ကျင့်ခန်းသည် ရွေးချယ်ခံရသူများ၏ ရည်မှန်းချက် အချို့နှင့် သင့်လျော်နိုင်သော်လည်း ကောင်းစွာ ဒီဇိုင်းရေးဆွဲထားသော ကုန်းပေါ် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုထက် သာလွန်သည်ဟု သို့မဟုတ် အာရုံကြောစနစ်ကို ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေသည်ဟု ဖော်ပြခြင်း မပြုသင့်ပါ။

ပါကင်ဆန်ရောဂါအတွက် အထောက်အထား

ပါကင်ဆန်ရောဂါသည် လှုပ်ရှားမှု စတင်ခြင်း၊ လှုပ်ရှားမှု၏ အတိုင်းအတာနှင့် စည်းချက်၊ လှည့်ခြင်း၊ ကိုယ်ဟန်၊ ဟန်ချက် တုံ့ပြန်မှုများနှင့် ခြေလှမ်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ခြင်း (freezing) အခြေအနေကို သက်ရောက်နိုင်ပါသည်။ ဆေးအပေါ် တုံ့ပြန်မှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ သိမြင်နားလည်မှုနှင့် ပြောင်းလဲနေသော သွေးပေါင်ချိန်တို့ကြောင့် နေ့၏ အချိန်ကာလ အမျိုးမျိုးတွင် စွမ်းဆောင်နိုင်မှု ကွဲပြားနိုင်ပါသည်။

ပါကင်ဆန်ရောဂါအတွက် APTA ဆေးကုသမှုဆိုင်ရာ လမ်းညွှန်ချက် (တဘ်အသစ်တွင် ပွင့်မည်) သည် အေရိုးဗစ် လေ့ကျင့်ခန်း၊ ခုခံအားသုံး ကြွက်သား လေ့ကျင့်ခန်း (Resistance training)၊ ဟန်ချက်၊ လမ်းလျှောက်ခြင်း၊ သီးခြား လုပ်ဆောင်ချက်များ လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် အထောက်အကူ ဖြစ်စေရန် အချက်ပြ လမ်းညွှန်ခြင်း အသုံးပြုခြင်းတို့ကို ရှင်းလင်းစွာ ထောက်ခံပါသည်။ ဤမူများသည် ရေကူးကန်ထဲတွင် လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်း မရှိပါ။

ပါကင်ဆန်ရောဂါအတွက် ရေတွင်း လေ့ကျင့်ခန်းဆိုင်ရာ စနစ်တကျ ပြန်လည်သုံးသပ်ချက် (တဘ်အသစ်တွင် ပွင့်မည်) သည် အများစုမှာ အနည်းငယ်မှ အလယ်အလတ်အဆင့် ချို့ယွင်းမှု ရှိသော ပါဝင်သူများတွင် ဟန်ချက်ကို ကူညီနိုင်ကြောင်း ယုံကြည်မှုနိမ့်သော အထောက်အထားကို တွေ့ရှိခဲ့ပါသည်။ သို့သော် လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်မှု သို့မဟုတ် ပါဝင်ဆောင်ရွက်မှုတွင် ရှင်းလင်းသော ပြောင်းလဲမှုကို မတွေ့ရှိခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ရေတွင်း ကုထုံးသည် အချို့သူများအတွက် ဖြည့်စွက်ချက် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ရောဂါ တိုးတက်ဆိုးရွားမှုကို နှေးကွေးစေခြင်း မရှိဘဲ ဆေးဝါး ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ရောဂါအလိုက် သီးခြား ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုကို အစားထိုးခြင်း မပြုသင့်ပါ။

မည်သူများကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားနိုင်သနည်း

ကိုယ်အလေးချိန် ထမ်းအား လျော့ချခြင်း သို့မဟုတ် ထောက်ပံ့ပေးသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ရပ်နေနိုင်သည့် ကြံ့ခိုင်မှု၊ ဟန်ချက်၊ ခြေလှမ်းခြင်း၊ အေရိုးဗစ် လေ့ကျင့်မှု သို့မဟုတ် ယုံကြည်မှုကဲ့သို့ သီးခြား ရည်မှန်းချက်တစ်ခုအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်သည့်အခါ ရေတွင်း ကုထုံးသည် အကျိုးရှိနိုင်ပါသည်။ လူနာသည် သင့်လျော်သော အကူအညီ အဆင့်ဖြင့် ရေကူးကန်ထဲသို့ ဆင်းခြင်း၊ ရေကူးကန်မှ တက်ခြင်းနှင့် လေ့ကျင့်မှုတွင် ပါဝင်ခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်ရပါမည်။

ရွေးချယ်ရာတွင် ဆေးပညာဆိုင်ရာ တည်ငြိမ်မှု၊ ဘေးကင်းရေး ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာနိုင်စွမ်း၊ ဆက်သွယ်ပြောဆိုမှု၊ သိမြင်နားလည်မှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ နာကျင်မှု၊ အရေပြား အခြေအနေ၊ ကျင်ကြီးကျင်ငယ် ထိန်းချုပ်နိုင်မှု၊ တက်ခြင်း ရာဇဝင်၊ လဲကျနိုင်ခြေနှင့် နေရာပြောင်းရွှေ့စဉ် လိုအပ်သော အကူအညီတို့ကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားသင့်ပါသည်။ ပါကင်ဆန်ရောဂါအတွက် ဆေးသောက်ချိန်၊ ခြေလှမ်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ခြင်း ပုံစံများ သို့မဟုတ် မူးဝေခြင်းကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားရန် လိုအပ်နိုင်ပါသည်။ ဦးနှောက်သွေးကြော ရောဂါ ဖြစ်ပြီးနောက်တွင် လျစ်လျူရှုမိခြင်း၊ အာရုံခံစားမှု ဆုံးရှုံးခြင်း၊ မျိုချခြင်း သို့မဟုတ် လေပြွန်လမ်းကြောင်း ပြဿနာများနှင့် အသစ် ဖြစ်ပေါ်လာသော အာရုံကြောဆိုင်ရာ လက္ခဏာများကို ဂရုပြုသင့်ပါသည်။

ဆေးပညာဆိုင်ရာ ကြိုတင်စစ်ဆေးခြင်းနှင့် ရေတွင်း ဘေးကင်းရေး

မတည်ငြိမ်သေးသော နှလုံး သို့မဟုတ် အသက်ရှူလမ်းကြောင်း ရောဂါ၊ ထိန်းချုပ်မထားသော သွေးပေါင်ချိန်၊ လက်ရှိ ပိုးဝင်ခြင်း၊ ကာကွယ်၍ မရသော ပွင့်နေသည့် အနာ၊ ထိန်းချုပ်မထားသော တက်ခြင်း၊ ရုတ်တရက် ဖျားနာခြင်း သို့မဟုတ် ကိရိယာနှင့် ဆေးရုံဆေးခန်းအလိုက် သီးခြား ရှောင်ကြဉ်ရမည့် အခြေအနေ ရှိသည့်အခါ ရေတွင်း ကုထုံးသည် မသင့်လျော်နိုင်ပါ သို့မဟုတ် ဆရာဝန်၏ အတည်ပြုချက် လိုအပ်နိုင်ပါသည်။ ရေထဲ နစ်မြုပ်ခြင်းသည် သွေးလည်ပတ်မှုနှင့် အသက်ရှူခြင်းကို သက်ရောက်သဖြင့် ရေတိမ်ကန်သည် အန္တရာယ် နည်းသည်ဟု အလိုအလျောက် မဆိုနိုင်ပါ။

ရေနစ်ခြင်းနှင့် နေရာပြောင်းရွှေ့စဉ် ဒဏ်ရာရခြင်း အန္တရာယ်လည်း ရှိပါသည်။ ကြီးကြပ်မှု၊ ဝန်ထမ်း အရေအတွက်၊ ရေကူးကန်ထဲသို့ ဆင်းရန်နှင့် တက်ရန် ကိရိယာ၊ ရေအပူချိန်၊ အရေးပေါ် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများနှင့် ကုထုံးပညာရှင်က လူနာကို ကူညီနိုင်စွမ်းတို့သည် အကဲဖြတ်ထားသော အန္တရာယ်များနှင့် ကိုက်ညီသင့်ပါသည်။ လူနာများသည် ရုတ်တရက် ဖျားနာနေစဉ် သို့မဟုတ် အသစ် ဖြစ်ပေါ်လာသော အာရုံကြောဆိုင်ရာ လက္ခဏာများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေစဉ် ရေကူးကန်ထဲသို့ မဆင်းသင့်ပါ။

လေ့ကျင့်မှု တစ်ကြိမ်တွင် မည်သည်တို့ ပါဝင်နိုင်သနည်း

ရည်မှန်းချက်များအလိုက် လေ့ကျင့်မှုတွင် အကူအညီဖြင့် ရပ်ခြင်း၊ ကိုယ်အလေးချိန် ရွှေ့ပြောင်းခြင်း၊ ခြေလှမ်းခြင်း၊ လှည့်ခြင်း၊ ကိုယ်ထည်ကို လှုပ်ရှားခြင်း၊ လှမ်းယူခြင်း၊ ဟန်ချက်၊ အေရိုးဗစ် လေ့ကျင့်ခန်း သို့မဟုတ် နေ့စဉ် လုပ်ငန်းစဉ်များနှင့် ဆက်စပ်သော လုပ်ငန်းများ ပါဝင်နိုင်ပါသည်။ အကူအညီနှင့် ခုခံအားကို ရေထဲတွင် ပုံသေ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ စွမ်းဆောင်နိုင်မှုအလိုက် ချိန်ညှိသင့်ပါသည်။

ဦးနှောက်သွေးကြော ရောဂါ ဖြစ်ပြီးနောက် လေ့ကျင့်မှုသည် ထိခိုက်ခံရသော ဘက်ခြမ်း၊ ခန္ဓာကိုယ် တည့်မတ်မှု၊ ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် အာရုံခံ သိရှိမှုကို အလေးပေးနိုင်ပါသည်။ ပါကင်ဆန်ရောဂါအတွက် လေ့ကျင့်မှုသည် ပိုကြီးသော လှုပ်ရှားမှုများ၊ ပြင်ပ အချက်ပြ လမ်းညွှန်ခြင်း၊ ဦးတည်ရာ ပြောင်းခြင်း သို့မဟုတ် လမ်းစလျှောက်ရန် နည်းဗျူဟာများကို အသုံးပြုနိုင်ပါသည်။ ဤဥပမာများကို လေ့ကျင့်မှု ညွှန်ကြားချက်များအဖြစ် အပြန်အလှန် အစားထိုး အသုံးမပြုနိုင်ပါ။

ရေအောက် ပြေးစက်၏ အခန်းကဏ္ဍ

ရေအောက် ပြေးစက် (Underwater treadmill) သည် ရေမျက်နှာပြင် အမြင့်၊ အမြန်နှုန်း၊ လက်ရန်း ထောက်ပံ့မှုနှင့် ကုထုံးပညာရှင်၏ အကူအညီ အားလုံးကို ချိန်ညှိနိုင်လျက် ခြေလှမ်းခြင်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ လေ့ကျင့်နိုင်စေပါသည်။ ၎င်းသည် အချို့လူနာများအား ထိန်းချုပ်ထားသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စည်းချက်၊ ကြံ့ခိုင်မှု သို့မဟုတ် ကိုယ်အလေးချိန် ထမ်းခြင်းကို လေ့ကျင့်ရန် ကူညီနိုင်ပါသည်။

ကိရိယာသည် လမ်းလျှောက်ပုံစံ ပိုမို ပုံမှန်ဖြစ်လာမည်ဟု အာမခံခြင်း မရှိပါ။ ဦးနှောက်သွေးကြော ရောဂါ သို့မဟုတ် ပါကင်ဆန်ရောဂါ၏ ရလဒ်တိုင်းအတွက် သာလွန်ကြောင်း အထောက်အထားလည်း မရှိသေးပါ။ ကိရိယာ၏ အမည်ထက် ၎င်းကို အသုံးပြုရသည့် အကြောင်းပြချက်၊ တိုင်းတာချက်များနှင့် လေ့ကျင့်မှုကို ကုန်းပေါ်သို့ ကူးပြောင်းမည့် အစီအစဉ်တို့က ပိုမို အရေးကြီးပါသည်။

လေ့ကျင့်မှုကို ကုန်းပေါ်သို့ ကူးပြောင်းခြင်း

အဓိပ္ပာယ်ရှိသော လုပ်ဆောင်ချက် အများစုသည် ရေကူးကန် အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်ပေါ်ပါသည်။ လူနာက ကမ္ဘာ့ဆွဲအား၊ ဖိနပ်၊ အတားအဆီးများ၊ လုပ်ငန်း အများအပြားကို တစ်ပြိုင်နက် လုပ်ဆောင်ခြင်း၊ လှည့်ခြင်း၊ နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းနှင့် အိမ်နှင့် ရပ်ရွာရှိ မျက်နှာပြင်များကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ကို အကဲဖြတ်စစ်ဆေးရန် ကုန်းပေါ် လေ့ကျင့်မှု လိုအပ်ပါသည်။

ရေတွင်းနှင့် ကုန်းပေါ် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုတို့ကို တစ်ပြိုင်နက် ဆောင်ရွက်နိုင်ပါသည်။ သို့မဟုတ် ကုန်းပေါ်တွင် ကြံ့ခိုင်မှုကို တည်ဆောက်နေစဉ် ရေကို ယာယီ အသုံးပြုနိုင်ပါသည်။ နှစ်မျိုး၏ အချိုးအစားသည် ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားသော ဝန်ဆောင်မှု အစုအလိုက် မဟုတ်ဘဲ တိုင်းတာနိုင်သော တိုးတက်မှုအလိုက် ပြောင်းလဲသင့်ပါသည်။

တိုးတက်မှုကို မည်သို့ တိုင်းတာသင့်သနည်း

တိုင်းတာချက်များသည် ရည်မှန်းချက်များနှင့် ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသင့်ပါသည်။ ၎င်းတို့တွင် လမ်းလျှောက် အမြန်နှုန်း သို့မဟုတ် ကြံ့ခိုင်မှု၊ ဟန်ချက်၊ နေရာပြောင်းရွှေ့ရာတွင် အကူအညီ အဆင့်၊ ခြေလှမ်း အရည်အသွေး၊ လဲကျခြင်း သို့မဟုတ် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်ခြင်း၊ ယုံကြည်မှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် နေ့စဉ်ဘဝရှိ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော လုပ်ဆောင်ချက်များ ပါဝင်နိုင်ပါသည်။ ရေကူးကန်ထဲရှိ စွမ်းဆောင်နိုင်မှု တစ်ခုတည်းဖြင့် မလုံလောက်ပါ။

မလိုလားအပ်သော ဆိုးကျိုးများနှင့် ရေထဲမှ တက်ပြီးနောက် တုံ့ပြန်မှုကို မှတ်တမ်းတင်သင့်ပါသည်။ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မတိုးတက်ပါက၊ ကုန်းပေါ်တွင် လုပ်ဆောင်ခြင်း ပိုဆိုးလာပါက သို့မဟုတ် ကုသမှု၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသည် အကျိုးကျေးဇူးထက် များနေပါက အလိုအလျောက် ဆက်လုပ်မည့်အစား အစီအစဉ်နှင့် ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ချက်ကို ပြန်လည် သုံးသပ်သင့်ပါသည်။

ဦးနှောက်သွေးကြော ရောဂါ အသစ် ဖြစ်ပွားခြင်း လက္ခဏာများသည် အရေးပေါ် အခြေအနေ ဖြစ်ပါသည်

ဦးနှောက်သွေးကြော ရောဂါ အသစ် ဖြစ်ပွားခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်လည် ဖြစ်ပွားခြင်းကို သံသယရှိသည့်အခါ ရေတွင်း ကုထုံး မပြုလုပ်သင့်ပါ။ ရုတ်တရက် ဟန်ချက် ပျောက်ခြင်း သို့မဟုတ် အမြင် ဆုံးရှုံးခြင်း၊ မျက်နှာ ရွဲ့ခြင်း၊ ကိုယ်တစ်ခြမ်း အားနည်းခြင်း သို့မဟုတ် ထုံကျဉ်ခြင်း၊ ပုံမှန်မဟုတ်သော စကားပြောဆိုမှု သို့မဟုတ် ပုံမှန်နှင့် မတူသော ပြင်းထန်သည့် ခေါင်းကိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါက ဆေးရုံဆေးခန်း၏ အရေးပေါ် တုံ့ပြန်ရေး အစီအစဉ်နှင့် ချက်ချင်း ဆေးပညာဆိုင်ရာ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှု လိုအပ်ပါသည်။ လေဖြတ်ခြင်း သတိပေး လက္ခဏာများ လမ်းညွှန် ကို ကြည့်ပါ

ထိုင်းနိုင်ငံတွင် အရေးပေါ် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စနစ် 1669 (တဘ်အသစ်တွင် ပွင့်မည်) ကို ခေါ်ဆိုပါ။ အခြားနိုင်ငံများတွင် ဒေသတွင်း အရေးပေါ် နံပါတ်ကို အသုံးပြုပါ။ လူနာ ပုံမှန် ရှိနေသေးသည့် နောက်ဆုံးအချိန်ကို မှတ်သားထားပြီး ဖုန်းလက်ခံသူ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာပါ။ လက္ခဏာများ သက်သာလာမည်လားဟု စောင့်မကြည့်ပါနှင့်။

မစတင်မီ မေးသင့်သော မေးခွန်းများ

• ရောဂါအလိုက် မည်သည့် ရည်မှန်းချက်များကို ရေထဲတွင် ပိုမို လွယ်ကူစွာ သို့မဟုတ် ပိုမို ဘေးကင်းစွာ လေ့ကျင့်နိုင်သနည်း။
• ဤရောဂါနှင့် ဤအဆင့်အတွက် ရေတွင်း ကုထုံးကို မည်သည့် အထောက်အထားက ထောက်ခံသနည်း။
• ဆေးပညာဆိုင်ရာ၊ နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်းဆိုင်ရာ၊ ဆက်သွယ်ပြောဆိုမှုဆိုင်ရာနှင့် ရေတွင်း ဘေးကင်းရေးဆိုင်ရာ မည်သည့် အန္တရာယ်များကို အကဲဖြတ်ပြီး ဖြစ်သနည်း။
• အကူအညီနှင့် ကြီးကြပ်မှု မည်မျှ လိုအပ်မည်နည်း။
• ကုသမှုအစီအစဉ်သည် အကျိုးရှိကြောင်း မည်သည့် တိုင်းတာချက်များက ပြသမည်နည်း။
• ရေထဲရှိ လေ့ကျင့်မှုသည် ကုန်းပေါ်ရှိ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းနှင့် မည်သို့ ချိတ်ဆက်မည်နည်း။
• မည်သည့် အကြောင်းရင်းများကြောင့် ရပ်တန့်ရန်၊ ချိန်ညှိရန် သို့မဟုတ် အစီအစဉ်ကို အသစ်တဖန် အကဲဖြတ်ရန် လိုအပ်သနည်း။

ဖြတ်လမ်း မဟုတ်ဘဲ ဖြည့်စွက်ချက်တစ်ခု

ရေတွင်း ကုထုံးသည် ဦးနှောက်သွေးကြော ရောဂါ ဖြစ်ပြီးနောက် ရွေးချယ်ထားသူများ သို့မဟုတ် ပါကင်ဆန်ရောဂါ ရှိသူများအတွက် သင့်လျော်သော ဖြည့်စွက်ချက် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဖြစ်နိုင်သော တန်ဖိုးမှာ ရေက အာရုံကြောစနစ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုကို မြန်ဆန်စေမည်ဟူသော ကတိတွင် မဟုတ်ဘဲ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော လုပ်ဆောင်ချက်များကို လေ့ကျင့်ရန် အဆင့် ချိန်ညှိနိုင်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တည်ရှိပါသည်။

တာဝန်ယူမှုရှိသော အစီအစဉ်သည် ရောဂါများကို ခွဲခြားပြီး လက်တွေ့ဘဝရှိ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို တိုင်းတာကာ ရေထဲ နစ်မြုပ်ခြင်း၏ အန္တရာယ်များကို ကြိုတင် စစ်ဆေးပြီး ကုန်းပေါ် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှု၊ သီးခြား လုပ်ဆောင်ချက်များ လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် ဆေးပညာဆိုင်ရာ ကုသမှုကို အရေးပါဆဲ အဖြစ် ထားရှိပါသည်