ပါကင်ဆန်ရောဂါ သည် အာရုံကြောစနစ်နှင့် ဆက်စပ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားမှုအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိသော ရောဂါ ဖြစ်သည်။ ဤရောဂါ ရှိကြောင်း ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ခံရသူ သို့မဟုတ် မိသားစုတွင် ဤရောဂါ ရှိသူ အများအပြားသည် ပါကင်ဆန်ရောဂါတွင် အဆင့် မည်မျှ ရှိသနည်း၊ မည်မျှ အန္တရာယ် ရှိသနည်း၊ အဆင့်တစ်ခုစီတွင် မည်သည့် လက္ခဏာများ ရှိသနည်းဟု များသောအားဖြင့် သိလိုကြသည်။ ဤအကြောင်းကို နားလည်ထားခြင်းသည် လူနာများနှင့် မိသားစုများအား ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုနှင့် ကုသမှုကို သင့်လျော်စွာ ပြင်ဆင် စီစဉ်နိုင်ရန် ကူညီပေးမည်။ ဤဆောင်းပါးသည် ပါကင်ဆန်ရောဂါ၏ အဆင့် ၅ ဆင့်ကို အသေးစိတ်နှင့် ကာလတစ်ခုစီအတွက် သင့်လျော်သော ပြုစုစောင့်ရှောက်ပုံကို မိတ်ဆက်ပေးမည်။
ပါကင်ဆန်ရောဂါ၏ အဆင့် ခွဲခြားပုံကို သိရှိခြင်း (Hoehn and Yahr Staging)
ဆရာဝန်များ ယေဘုယျအားဖြင့် အသုံးပြုသော ပါကင်ဆန်ရောဂါ အဆင့် ခွဲခြားနည်းမှာ Hoehn and Yahr စနစ် ဖြစ်သည်။ ယင်းစနစ်သည် လက္ခဏာများ၏ သဘောသဘာဝနှင့် နေ့စဉ် လူနေမှုဘဝအပေါ် သက်ရောက်မှုအလိုက် ရောဂါ၏ ပြင်းထန်မှုကို အဆင့် ၅ ဆင့် ခွဲခြားသည်။ ဤစနစ်ကို ၁၉၆၇ ခုနှစ်တွင် တီထွင်ခဲ့ပြီး ယနေ့အထိ လူနာ၏ အခြေအနေကို အကဲဖြတ်စစ်ဆေးရာတွင် စံအဖြစ် အသုံးပြုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လူနာသည် မည်သည့် အဆင့်တွင် ရှိသည်ကို သိရှိခြင်းသည် ဆရာဝန်အား ကုသမှုကို သင့်လျော်စွာနှင့် ပိုမို ထိရောက်စွာ စီစဉ်နိုင်ရန် ကူညီပေးမည်။
ပါကင်ဆန်ရောဂါ၏ အဆင့်ကို အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်းသည် အဘယ်ကြောင့် အရေးကြီးသနည်း
လူနာသည် ပါကင်ဆန်ရောဂါ၏ မည်သည့် အဆင့်တွင် ရှိသည်ကို အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်းသည် ကုသမှု စီစဉ်ရာတွင် များစွာ အရေးကြီးသည်။ ဆရာဝန်သည် ဤအချက်အလက်ကို အသုံးပြု၍ ဆေးဝါးကို ချိန်ညှိခြင်း၊ ကာယကုထုံး (Physiotherapy) အစီအစဉ်ကို သတ်မှတ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်တိုင် ဂရုစိုက်ခြင်းဆိုင်ရာ သင့်လျော်သော အကြံဉာဏ် ပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်မည်။ ထို့အပြင် လူနာများနှင့် မိသားစုများအား ဖြစ်ပေါ်နေသော အခြေအနေကို နားလည်ရန်နှင့် အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော ပြောင်းလဲမှုများကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားနိုင်ရန်လည်း ကူညီပေးသည်။ လက္ခဏာများ မည်သို့ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်မည်ကို သိရှိခြင်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို လျော့ကျစေရန် ကူညီပြီး ဘဝကို ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ စီစဉ်နိုင်စေမည်။
ပါကင်ဆန်ရောဂါ၏ အဆင့်တစ်ခုစီရှိ လက္ခဏာများ
ရောဂါ၏ အဆင့်တစ်ခုစီတွင် ဖြစ်ပေါ်သော လက္ခဏာများကို နားလည်ထားခြင်းသည် လူနာများနှင့် လူနာပြုစုသူများအား ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ပြီး လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်နိုင်ရန် ကူညီပေးမည်။ ပါကင်ဆန်ရောဂါသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ဆိုးရွားလာသော သဘောရှိသော်လည်း ရောဂါ တိုးတက်ဖြစ်ပွားနှုန်းသည် လူတစ်ဦးချင်းစီတွင် ကွဲပြားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွမ်းကျင်သော ဆရာဝန်နှင့်အတူ လက္ခဏာများကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ခြင်းသည် အရေးကြီးသည်။
အဆင့် ၁၊ လက္ခဏာများ တစ်ဖက်တည်းတွင်သာ စတင် ဖြစ်ပေါ်ခြင်း
ပါကင်ဆန်ရောဂါ၏ ပထမ အဆင့်သည် များသောအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်ဖက်ဖက်တွင်သာ ပေါ်လာသော အပျော့စား လက္ခဏာများဖြင့် စတင်သည်။ မကြာခဏ တွေ့ရသော လက္ခဏာမှာ လက်၊ လက်ချောင်းများ သို့မဟုတ် လက်မောင်း တစ်ဖက်ဖက်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့သူများသည် လက်မောင်း သို့မဟုတ် ခြေထောက် တစ်ဖက်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ သွက်လက်စွာ မလှုပ်ရှားနိုင်ဟု ခံစားရနိုင်ပြီး သို့မဟုတ် အနည်းငယ် တောင့်တင်းခြင်း ရှိနိုင်သည်။ ဤအဆင့်ရှိ လက္ခဏာများသည် များသောအားဖြင့် နေ့စဉ် လူနေမှုဘဝကို ထိခိုက်လောက်အောင် မပြင်းထန်ပေ။ လူနာ အများစုသည် ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်လုပ်နိုင်ပြီး နေ့စဉ် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကို ဆောင်ရွက်နိုင်သေးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လက္ခဏာများ ထင်ရှားမှု မရှိနိုင်သဖြင့် လူနာက အလေးမထားခြင်း သို့မဟုတ် ကုသမှု ခံယူရန် မလာခြင်း ဖြစ်တတ်သည်။
အဆင့် ၂၊ လက္ခဏာများ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် စတင် ပေါ်လာခြင်း
ဒုတိယ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ လက္ခဏာများသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ စတင် ပျံ့နှံ့လာမည် ဖြစ်ပြီး လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် တုန်ခါခြင်း သို့မဟုတ် ပိုမို နှေးကွေးစွာ လှုပ်ရှားခြင်း လက္ခဏာများ ရှိလာသည်။ ကြွက်သား တောင့်တင်းမှု တိုးလာနိုင်ပြီး လှုပ်ရှားမှုသည် ရှိသင့်သလောက် မသွက်လက်တော့ပေ။ လူနာသည် ခြေလှမ်း တိုလာခြင်း သို့မဟုတ် ခြေထောက်ကို ဆွဲ၍ လျှောက်ခြင်းကဲ့သို့ လမ်းလျှောက်ပုံ အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း စတင် သတိပြုမိနိုင်သည်။ ထို့အပြင် မျက်နှာတွင် ခံစားချက် ဖော်ပြမှု စတင် လျော့နည်းလာနိုင်ပြီး ယင်းကို မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသကဲ့သို့ မျက်နှာ (masked face) ဟု ခေါ်သည်။ သို့မဟုတ် ပိုမို နှေးကွေးစွာ ပြောဆိုခြင်း သို့မဟုတ် အသံ တိုးလာခြင်းကဲ့သို့ စကားပြောရာတွင် ပြဿနာ စတင် ရှိလာနိုင်သည်။ လက္ခဏာများ ပိုမို ထင်ရှားလာသော်လည်း လူနာသည် ဟန်ချက်ကို ကောင်းစွာ ထိန်းနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပြီး လုပ်ဆောင်ချက် အများစုကို ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်နိုင်သေးသည်။
အဆင့် ၃၊ အလယ် အဆင့်၊ ဟန်ချက် ပြဿနာများ စတင်ခြင်း
အဆင့် ၃ ကို ပါကင်ဆန်ရောဂါ၏ အရေးကြီးသော အလှည့်အပြောင်း မှတ်တိုင်အဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။ အကြောင်းမှာ လူနာသည် ဟန်ချက်ထိန်းခြင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများ ထင်ရှားစွာ စတင် ရှိလာမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရပ်ခြင်းနှင့် လမ်းလျှောက်ခြင်းသည် ပိုမို ခက်ခဲလာပြီး လဲကျနိုင်ခြေ မြင့်တက်လာမည်။ လှုပ်ရှားမှုသည် သိသိသာသာ နှေးကွေးလာမည် ဖြစ်ပြီး အဝတ်အစား ဝတ်ခြင်း၊ အစားအစာ စားခြင်း သို့မဟုတ် ရေချိုးခြင်းကဲ့သို့ နေ့စဉ် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကို ပြုလုပ်ရာတွင် ပုံမှန်ထက် ပိုကြာနိုင်သည်။ သို့သော် ဤအဆင့်ရှိ လူနာများသည် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ မိမိကိုယ်ကို ကူညီနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပြီး အချို့ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အခြားသူများကို သိပ် မမှီခိုဘဲ ပြုလုပ်နိုင်သေးနိုင်သည်။ ဆရာဝန်သည် ဘေးကင်းလုံခြုံမှု တိုးမြှင့်ရန် တုတ်ကောက် သို့မဟုတ် လမ်းလျှောက် အထောက်အကူ ဘောင် (walker) ကဲ့သို့ လမ်းလျှောက် အထောက်အကူ ကိရိယာများ သုံးရန် အကြံပြုနိုင်သည်။
အဆင့် ၄၊ ပြင်းထန်သော လက္ခဏာများ၊ အကူအညီ လိုအပ်ခြင်း
ရောဂါသည် အဆင့် ၄ သို့ ဆက်လက် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ လက္ခဏာများသည် နေ့စဉ် လူနေမှုဘဝကို များစွာ ထိခိုက်သည်အထိ ပိုမို ပြင်းထန်လာမည်။ လူနာတွင် ကြွက်သား တောင့်တင်းမှု များစွာ ရှိလာမည်။ လှုပ်ရှားမှုသည် အလွန် နှေးကွေးလာပြီး လုပ်ဆောင်ချက် အမျိုးမျိုးကို ကိုယ်တိုင် မပြုလုပ်နိုင်သလောက် ဖြစ်လာသည်။ လူနာသည် တစ်ယောက်တည်း ဘေးကင်းစွာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပုံမှန် ကူညီပေးမည့် လူနာပြုစုသူ ရှိရမည်။ ဟန်ချက်ထိန်းခြင်းသည် များစွာ ဆိုးရွားလာပြီး ရပ်ခြင်း သို့မဟုတ် လမ်းလျှောက်ခြင်းသည် အလွန် ခက်ခဲလာခြင်း သို့မဟုတ် လုံးဝနီးပါး မပြုလုပ်နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့သူများသည် အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်နိုင်သေးသော်လည်း ကူညီပေးမည့်သူ ရှိရမည် သို့မဟုတ် အထောက်အကူ ကိရိယာ သုံးရမည်။ ဤအဆင့်တွင် လူနာသည် အနီးကပ် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်ပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် အိမ်တွင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သင့်လျော်အောင် ပြုပြင်ရန် လိုအပ်နိုင်သည်။
အဆင့် ၅၊ နောက်ဆုံး အဆင့်၊ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရခြင်း သို့မဟုတ် အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေရခြင်း
ပါကင်ဆန်ရောဂါ၏ နောက်ဆုံး အဆင့်သည် လက္ခဏာများ အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်သော အဆင့် ဖြစ်သည်။ လူနာသည် ကိုယ်တိုင် လုံးဝ မရပ်နိုင်၊ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘဲ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို သုံးရခြင်း သို့မဟုတ် အိပ်ရာထဲတွင် အမြဲ လဲလျောင်းနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ လှုပ်ရှားမှု အားလုံးသည် လူနာပြုစုသူ၏ အကူအညီကို မှီခိုရသည်။ လှုပ်ရှားမှု ပြဿနာများအပြင် ဤအဆင့်ရှိ လူနာများတွင် မှတ်ဉာဏ်နှင့် အာရုံခံ သိမြင်မှု ပြဿနာ၊ မျိုချခြင်း ပြဿနာ၊ ကျင်ကြီးကျင်ငယ် စွန့်ခြင်း ပြဿနာနှင့် စိတ်ကျန်းမာရေး ပြဿနာကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုနှင့် မသက်ဆိုင်သော အခြား လက္ခဏာများလည်း ရှိနိုင်သည်။ ဤအဆင့်ရှိ လူနာများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရာတွင် ဆရာဝန်များ၊ သူနာပြုများ၊ ကာယကုထုံးပညာရှင်များနှင့် လေ့ကျင့်မှု ခံယူထားသော လူနာပြုစုသူများ ပါဝင်သည့် ဘာသာရပ်ပေါင်းစုံ ကျွမ်းကျင်သူအဖွဲ့ လိုအပ်သည်။ ယင်းသည် လူနာအား ဖြစ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ဘဝအရည်အသွေး ရရှိစေရန် ဖြစ်သည်။
ရောဂါ တိုးတက်ဖြစ်ပွားမှုသည် လူတစ်ဦးချင်းစီတွင် ကွဲပြားပါသလား
ပါကင်ဆန်ရောဂါ၏ အဆင့်များကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားထားသော်လည်း လက်တွေ့တွင် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ရောဂါ တိုးတက်ဖြစ်ပွားမှုသည် များစွာ ကွဲပြားသည်။ အချို့သူများသည် အစောပိုင်း အဆင့်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေနိုင်ပြီး အချို့မှာ နောက်အဆင့်သို့ ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်သည်။ လက္ခဏာ စတင်သည့် အသက်၊ အဓိက လက္ခဏာ အမျိုးအစား၊ ဆေးဝါးကို တုံ့ပြန်မှုနှင့် လူနာ၏ ခြုံငုံ ကျန်းမာရေးကဲ့သို့ ရောဂါ တိုးတက်ဖြစ်ပွားနှုန်းအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိသော အချက်များစွာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် လူနာတစ်ဦးချင်းစီ၏ သီးသန့် လိုအပ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီအောင် ကုသမှု အစီအစဉ်ကို ချိန်ညှိနိုင်ရန် ကျွမ်းကျင်သော ဆရာဝန်နှင့်အတူ လက္ခဏာများကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ခြင်းသည် အရေးကြီးသည်။
ပါကင်ဆန်ရောဂါ၏ အဆင့်တစ်ခုစီတွင် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုနှင့် ကုသမှု
ပါကင်ဆန်ရောဂါကို ကုသခြင်းသည် လက္ခဏာများကို သက်သာစေရန်နှင့် ရောဂါ၏ ပြင်းထန်မှုကို နှေးကွေးစေရန် ရည်ရွယ်သည်။ ရောဂါကို လုံးဝ ပျောက်ကင်းစေနိုင်သော ကုသမှု မရှိသေးသော်လည်း သင့်လျော်သော ကုသမှုသည် လူနာ၏ ဘဝအရည်အသွေး ပိုမို ကောင်းမွန်စေရန် များစွာ ကူညီနိုင်သည်။ ကုသမှုသည် ရောဂါ၏ အဆင့်အလိုက် ကွဲပြားမည်။ အစောပိုင်း အဆင့်တွင် ဆေးဝါး အသုံးပြုခြင်းနှင့် နေထိုင်မှုပုံစံ ပြောင်းလဲခြင်းကို အလေးပေးနိုင်ပြီး ပိုမို ပြင်းထန်သော အဆင့်များတွင် ဘာသာရပ်ပေါင်းစုံ ကျွမ်းကျင်သူအဖွဲ့၏ ပံ့ပိုးမှုနှင့်အတူ ပိုမို အထူးကြပ်မတ်သော ကုသမှု လိုအပ်နိုင်သည်။
ရောဂါ၏ ပြင်းထန်မှုကို နှေးကွေးစေရန် ကုသပုံ
ပါကင်ဆန်ရောဂါ၏ အဓိက ကုသမှုမှာ ဦးနှောက်အတွင်း ဒိုပါမင်း (dopamine) ဓာတ်ပမာဏကို တိုးမြှင့်ရန် သို့မဟုတ် ဒိုပါမင်း လက်ခံကိရိယာများ (receptors) ကို လှုံ့ဆော်ရန် ဆေးဝါး အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အသုံးပြုသော ဆေးမှာ Levodopa ဖြစ်ပြီး ထိရောက်မှု တိုးမြှင့်ရန်နှင့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ လျော့ကျစေရန် အခြားဆေးများနှင့် တွဲဖက်၍ များသောအားဖြင့် အသုံးပြုသည်။ ဆေးဝါး အသုံးပြုခြင်းကို ကျွမ်းကျင်သော ဆရာဝန်၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်ပြီး ဆေးပမာဏကို အခါအားလျော်စွာ သင့်လျော်သလို ချိန်ညှိရန် လိုအပ်နိုင်သည်။ ဆေးဝါး အသုံးပြုခြင်းအပြင် လက္ခဏာ ပြင်းထန်ပြီး ဆေးဝါးဖြင့် မထိန်းချုပ်နိုင်သော အချို့ အခြေအနေများတွင် ဆရာဝန်သည် ဦးနှောက်အတွင်းပိုင်း လှုံ့ဆော်ကုသခြင်း (Deep Brain Stimulation, DBS) ကဲ့သို့ ခွဲစိတ်ကုသမှုကို စဉ်းစားနိုင်သည်။ ယင်းသည် လက္ခဏာများကို ထိန်းချုပ်ရန် ကူညီရန်အတွက် ဦးနှောက်အတွင်းသို့ လျှပ်စစ် လှုံ့ဆော်ကိရိယာ ထည့်သွင်း တပ်ဆင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကိုယ်တိုင် ဂရုစိုက်ခြင်းနှင့် ကာယကုထုံး
ဆေးဝါးနှင့် ခွဲစိတ်ကုသမှုအပြင် ကိုယ်တိုင် ဂရုစိုက်ခြင်းနှင့် ကာယကုထုံး ပြုလုပ်ခြင်းသည် ရောဂါ၏ ပြင်းထန်မှုကို နှေးကွေးစေရန်နှင့် ဘဝအရည်အသွေးကို ထိန်းသိမ်းရန် အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ခြင်းသည် ကြွက်သား ခွန်အား တိုးမြှင့်ရန်၊ ဟန်ချက်ထိန်းခြင်းကို တိုးတက်စေရန်နှင့် တောင့်တင်းမှုကို လျော့ကျစေရန် ကူညီပေးမည်။ အကြံပြုထားသော လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ ဥပမာ လမ်းလျှောက်ခြင်း၊ ရေကူးခြင်း၊ တိုင်ချီ သို့မဟုတ် ယောဂ ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျင်သော ကာယကုထုံးပညာရှင်နှင့်အတူ ကာယကုထုံး ပြုလုပ်ခြင်းသည် လူနာတစ်ဦးချင်းစီ၏ စွမ်းရည်နှင့် လိုအပ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသော လေ့ကျင့်ခန်း ကုသမှုအစီအစဉ်ကို ရေးဆွဲရာတွင် ကူညီပေးမည်။
PYONG Rehabilitation Center တွင် ပါကင်ဆန်ရောဂါနှင့် အာရုံကြောစနစ်ဆိုင်ရာ ရောဂါများ ရှိသော လူနာများအတွက် အထူး ရေးဆွဲထားသော ကာယကုထုံး ဝန်ဆောင်မှု ရှိသည်။ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ဆေးပညာ နယ်ပယ်ရှိ အထူးကုဆရာဝန်များ သည် လက္ခဏာများကို အကဲဖြတ်စစ်ဆေးပြီး လူနာတစ်ဦးချင်းစီနှင့် ကိုက်ညီသော ကုသမှု အစီအစဉ်ကို ရေးဆွဲပေးမည်။
ကျွန်ုပ်တို့တွင် ဦးနှောက်နှင့် အာရုံကြောစနစ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပြန်လည် ကောင်းမွန်စေရန် ကူညီပေးသော ခေတ်မီ အာရုံကြောဆိုင်ရာ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှု နည်းပညာများ ရှိပြီး အောက်ပါတို့ ပါဝင်သည်။
- သံလိုက်လှိုင်းဖြင့် ဦးနှောက်ကို လှုံ့ဆော်ကုသခြင်း (Transcranial Magnetic Stimulation - TMS) သည် ဦးနှောက်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို တိုးတက်စေရန်နှင့် အာရုံကြောစနစ်နှင့် ဆက်စပ်သော လက္ခဏာများကို လျော့ကျစေရန် ကူညီပေးသည်
- အရံ လျှပ်စစ်သံလိုက် လှိုင်းဖြင့် လှုံ့ဆော်ကုသခြင်း (Peripheral Magnetic Stimulation - PMS) သည် ကြွက်သားနှင့် အာရုံကြောများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပြန်လည် ကောင်းမွန်စေရန်၊ အားနည်းနေသော ကြွက်သားများ၏ ခွန်အားကို တိုးမြှင့်ရန်နှင့် တောင့်တင်းမှုကို လျော့ကျစေရန် ကူညီပေးသည်
- လမ်းလျှောက် အထောက်အကူ စက်ရုပ်ဖြင့် လမ်းလျှောက်ခြင်း လေ့ကျင့်မှု (Robotic Exoskeleton Gait Training) သည် လမ်းလျှောက်ရာတွင် ပြဿနာ ရှိသော လူနာများအား ဘေးကင်းစွာနှင့် ထိရောက်စွာ လမ်းလျှောက် လေ့ကျင့်နိုင်စေပြီး လူနာ၏ စွမ်းရည်အလိုက် ခက်ခဲမှု အဆင့်ကို ချိန်ညှိနိုင်သည်
- စက်ရုပ်ဖြင့် လက်နှင့် ညှိနှိုင်းလှုပ်ရှားမှုကို လေ့ကျင့်ခြင်း (Robotic Hand Neurorehabilitation) သည် အားနည်းနေသော သို့မဟုတ် လှုပ်ရှားရ ခက်ခဲသော လက်နှင့် လက်ချောင်းများ၏ အသုံးပြုနိုင်မှုကို ပြန်လည် ကောင်းမွန်စေရန် ကူညီပေးသည်
- အလုပ်အကိုင်ဆိုင်ရာ ကုထုံး (Occupational Therapy) သည် မိမိကိုယ်ကို ပိုမို ဂရုစိုက်နိုင်စေရန် နေ့စဉ် လူနေမှုဘဝ ကျွမ်းကျင်မှုများနှင့် လုပ်ဆောင်ချက် အမျိုးမျိုး ပြုလုပ်နိုင်မှုကို လေ့ကျင့်ပေးသည်
- ကာယကုထုံး ကို ကျွမ်းကျင်သော ကာယကုထုံးပညာရှင်များက ပြုလုပ်ပေးပြီး ခွန်အား၊ ပျော့ပြောင်းမှုနှင့် ဟန်ချက်ထိန်းခြင်းကို တိုးမြှင့်ရန် လူတစ်ဦးချင်းအတွက် သီးသန့် လေ့ကျင့်ခန်း ကုသမှုအစီအစဉ်ကို ရေးဆွဲပေးမည်
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာဝန်နှင့် အာဟာရ ပညာရှင် အဖွဲ့သည် ပါကင်ဆန်ရောဂါ ရှိသော လူနာများအတွက် သင့်လျော်သော အာဟာရဆိုင်ရာ အကြံဉာဏ်ကိုလည်း ပေးသည်။ အကြောင်းမှာ မှန်ကန်စွာ စားသောက်ခြင်းသည် ဆေးဝါး၏ ထိရောက်မှုကို တိုးမြှင့်ရန်နှင့် ခြုံငုံ ကျန်းမာရေးကို ပိုမို ကောင်းမွန်စေရန် ကူညီပေးမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အထူးကြပ်မတ် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှု လိုအပ်သော လူနာများအတွက် ကျွန်ုပ်တို့တွင် PYONG Rehabilitation Penthouse ရှိသည်။ ယင်းသည် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုအတွက် အထူး ဒီဇိုင်းထားသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြည့်စုံသော ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု ဝန်ဆောင်မှုကို ပေးပြီး ဘာသာရပ်ပေါင်းစုံ ကျွမ်းကျင်သူအဖွဲ့က ၂၄ နာရီပတ်လုံး ပြုစုစောင့်ရှောက်ကာ အခေတ်မီဆုံးနှင့် အပြည့်စုံဆုံး ကုသရေး နည်းပညာများလည်း ပါရှိသည်။
မကြာခဏ မေးလေ့ရှိသော မေးခွန်းများ (FAQ)
ပါကင်ဆန်ရောဂါ၏ အဆင့်တစ်ခုစီသည် မည်မျှ ကြာသနည်း
ဤမေးခွန်းအတွက် တိကျသော အဖြေ မရှိပါ။ အကြောင်းမှာ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ရောဂါ တိုးတက်ဖြစ်ပွားမှုသည် များစွာ ကွဲပြားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အချို့သူများသည် အဆင့်တစ်ခုစီတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်ပြီး အချို့မှာ ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနိုင်သည်။ ပျမ်းမျှအားဖြင့် ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ချိန်မှ အပြင်းထန်ဆုံး အဆင့်အထိ ကြာချိန်သည် နှစ်အနည်းငယ်မှ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အထိ ကြာနိုင်သည်။ သင့်လျော်သော ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု၊ ကုသမှုနှင့် နေထိုင်မှုပုံစံ ပြောင်းလဲခြင်းသည် ရောဂါ တိုးတက်ဖြစ်ပွားမှုကို နှေးကွေးစေရန် ကူညီနိုင်သည်။
ရောဂါ၏ အဆင့်ကို မည်သို့ ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်သနည်း
ဆရာဝန်သည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးခြင်း၊ လက္ခဏာများကို မေးမြန်းခြင်းနှင့် နေ့စဉ် လူနေမှုဘဝအပေါ် သက်ရောက်မှုကို ကြည့်ရှုခြင်းဖြင့် ရောဂါ၏ အဆင့်ကို အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမည်။ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးရာတွင် တုန်ခါမှု၏ ပြင်းထန်မှု၊ ကြွက်သား တောင့်တင်းမှု၊ လှုပ်ရှားမှု နှေးကွေးခြင်းနှင့် ဟန်ချက်ထိန်းနိုင်စွမ်းကဲ့သို့ အချက်များစွာကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားမည်။ ထို့အပြင် ဆရာဝန်သည် ပိုမို အသေးစိတ် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးရန် ကူညီရန်အတွက် Unified Parkinson's Disease Rating Scale (UPDRS) ကဲ့သို့ စံ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှု ပုံစံကို အသုံးပြုနိုင်သည်။
အနှစ်ချုပ်
ပါကင်ဆန်ရောဂါတွင် အဆင့် မည်မျှ ရှိပြီး အဆင့်တစ်ခုစီတွင် မည်သည့် လက္ခဏာများ ရှိသည်ကို နားလည်ထားခြင်းသည် လူနာများနှင့် မိသားစုများအား ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို သင့်လျော်စွာ ပြင်ဆင် စီစဉ်နိုင်ရန် ကူညီပေးမည်။ ပါကင်ဆန်ရောဂါကို Hoehn and Yahr စနစ်အရ အဆင့် ၅ ဆင့် ခွဲခြားထားပြီး အဆင့် ၁ တွင် တစ်ဖက်တည်း၌သာ ပေါ်လာသော အပျော့စား လက္ခဏာများမှ စတင်ကာ အဆင့် ၅ တွင် လူနာအား ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရစေခြင်း သို့မဟုတ် အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေရစေခြင်း ဖြစ်စေသော ပြင်းထန်သည့် လက္ခဏာများအထိ ဖြစ်သည်။
ရောဂါကို လုံးဝ ပျောက်ကင်းစေနိုင်သော ကုသမှု မရှိသေးသော်လည်း ဆေးဝါးဖြင့် ကုသခြင်း၊ ကာယကုထုံး ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် သင့်လျော်စွာ ကိုယ်တိုင် ဂရုစိုက်ခြင်းသည် ရောဂါ၏ ပြင်းထန်မှုကို နှေးကွေးစေရန်နှင့် ဘဝအရည်အသွေးကို ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းရန် ကူညီနိုင်သည်။ သင် သို့မဟုတ် သင်ချစ်ခင်ရသူတွင် သံသယဖြစ်ဖွယ် လက္ခဏာများ ရှိပါက သင့်လျော်သော ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ခြင်းနှင့် ကုသမှု ရယူရန် အာရုံကြောစနစ်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သော ဆရာဝန် သို့မဟုတ် အာရုံကြောဆိုင်ရာ အထူးကုဆရာဝန် (neurologist) နှင့် တိုင်ပင်သင့်သည်။
အာရုံကြောစနစ်ဆိုင်ရာ ရောဂါများ၏ အခြေအနေကို ပြန်လည် ထူထောင်ခြင်းနှင့် လက္ခဏာများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းဆိုင်ရာ အကြံဉာဏ် လိုချင်ပါက PYONG Rehabilitation ကို ဆက်သွယ်နိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ဆေးပညာ နယ်ပယ်ရှိ အထူးကုဆရာဝန်အဖွဲ့ ရှိပြီး ဘာသာရပ်ပေါင်းစုံ ပြည့်စုံသော ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုနှင့် ကုသမှုအတွက် အာရုံကြောဆိုင်ရာ အထူးကုဆရာဝန်များ (ဦးနှောက် ဆရာဝန်များ) နှင့် ညှိနှိုင်း ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။