နာတာရှည် နာကျင်မှု ပြန်လည်ထူထောင်ရေး၊ ဆေးဝါးအပြင် ပြည့်စုံသော ကုသနည်းများ

နာတာရှည် နာကျင်မှု (Chronic pain) သည် နာကျင်သည့် နေရာကိုသာ ထိခိုက်သည် မဟုတ်ပါ။ လှုပ်ရှားမှု၊ အိပ်စက်ခြင်း၊ စိတ်ခံစားမှု၊ အာရုံစူးစိုက်နိုင်မှု၊ ဆက်ဆံရေး၊ အလုပ်နှင့် ယုံကြည်မှုကိုလည်း ထိခိုက်နိုင်ပါသည်။ ကောင်းမွန်သော ကုသမှုသည် နာကျင်မှုကို "အတွေးကြောင့် ဖြစ်သည်" ဟု ယေဘုယျ မသတ်မှတ်ပါ။ ဖုံးကွယ်နေသော ဇီဝဆိုင်ရာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့၍ ၎င်းတစ်ခုတည်းကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်မည်ဟုလည်း အာမခံချက် မပေးပါ။ ယင်းအစား ဖြစ်နိုင်သော ရောဂါ သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာကို အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်း၊ အာရုံကြောစနစ်၏ အာရုံခံမှု လုပ်ဆောင်ပုံနှင့် လူနာ၏ ဘဝ အခြေအနေကို ပေါင်းစပ် စဉ်းစားပါသည်။

နာတာရှည် နာကျင်မှု၏ အဓိပ္ပာယ်

နာတာရှည် နာကျင်မှုဆိုင်ရာ NICE လမ်းညွှန်ချက် (တဘ်အသစ်တွင် ပွင့်မည်) သည် ၎င်းကို ၃ လထက် ပိုကြာ ဆက်လက် ရှိနေသော သို့မဟုတ် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်ဖြစ်သော နာကျင်မှုဟု အဓိပ္ပာယ် သတ်မှတ်ထားပါသည်။ ဒုတိယအဆင့် နာတာရှည် နာကျင်မှု (chronic secondary pain) တွင် လက္ခဏာများကို လုံလောက်စွာ ရှင်းပြနိုင်သော အခြေခံ ရောဂါ ရှိပါသည်။ ဥပမာ အဆစ် ယိုယွင်းခြင်း သို့မဟုတ် အာရုံကြောကြောင့် ဖြစ်သော နာကျင်မှု ဖြစ်ပါသည်။ ပထမအဆင့် နာတာရှည် နာကျင်မှု (chronic primary pain) တွင်မူ လက္ခဏာများ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို လုံလောက်စွာ ရှင်းပြနိုင်သော အခြေအနေ မရှိပါ။ နှစ်မျိုးစလုံး တစ်ပြိုင်နက် ဖြစ်နိုင်ပြီး ယင်းသို့ အမျိုးအစား ခွဲခြားခြင်းသည် ကုသမှု ရွေးချယ်ရာတွင် အကျိုးသက်ရောက်ပါသည်။

နာကျင်မှု၏ ပြင်းထန်မှုသည် မြင်တွေ့ရသော တစ်ရှူး ပျက်စီးမှုနှင့် တိုက်ရိုက် အမြဲ ကိုက်ညီသည် မဟုတ်ပါ။ ဆက်လက် ရှိနေသော ရောင်ရမ်းမှု၊ အာရုံကြော ထိခိုက်မှု၊ ပြောင်းလဲသွားသော အာရုံခံမှု လုပ်ဆောင်ပုံ၊ လှုပ်ရှားမှု လျော့နည်းခြင်း၊ အိပ်စက်မှု အနှောင့်အယှက်၊ စိတ်ဖိစီးပူပန်မှုနှင့် လူမှုရေး ဖိအားများသည် အပြန်အလှန် သက်ရောက်နိုင်ပါသည်။ ဤရှုပ်ထွေးမှုကြောင့် ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ချက်နှင့် သီးသန့် သက်ဆိုင်သော အထောက်အထား မရှိဘဲ ဇီဝဖြစ်စဉ်တစ်ခုကို အပြီးတိုင် ပြုပြင်ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ မသင့်လျော်ပါ။

ဇီဝ၊ စိတ်ပိုင်းနှင့် လူမှုရေးဆိုင်ရာ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်း

လူနာကို ဗဟိုပြုသော အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်းသည် အပြစ်မတင်ဘဲ ဇီဝ၊ စိတ်ပိုင်းနှင့် လူမှုရေးဆိုင်ရာ အချက်များကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားပါသည်။ ယင်းတို့မှာ

• ဇီဝဆိုင်ရာ၊ လက္ခဏာများ၏ နေရာနှင့် ပုံစံ၊ ရောဂါ သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာ၊ အာရုံကြောဆိုင်ရာ လက္ခဏာများ၊ ယေဘုယျ ကျန်းမာရေး၊ အိပ်စက်ခြင်း၊ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းနှင့် ဆေးဝါးများ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု
• စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ နာကျင်မှုအပေါ် ယုံကြည်ချက်များ၊ လှုပ်ရှားရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ စိတ်ခံစားမှု၊ အာရုံစူးစိုက်မှု၊ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းပုံ၊ စိတ်ဒဏ်ရာ ရစေခဲ့သော အတွေ့အကြုံများနှင့် ယုံကြည်မှု
• လူမှုရေးဆိုင်ရာ၊ အလုပ်နှင့် အခြားသူများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရသည့် တာဝန်၊ ငွေကြေး၊ ဆက်ဆံရေး၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ ဝန်ဆောင်မှု ရယူနိုင်မှုနှင့် လက်တွေ့ဘဝရှိ ပံ့ပိုးမှု

ကုသပေးသူများသည် လူနာအတွက် အရေးကြီးသည့်အရာ မည်သည်နည်း၊ နာကျင်မှုက ၎င်းတို့၏ ဘဝကို မည်သို့ ထိခိုက်နေသနည်းဟု မေးမြန်းသင့်ပါသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ စမ်းသပ်စစ်ဆေးခြင်းနှင့် စစ်ဆေးမှုများကို ဆေးခန်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းတစ်ခုကို ဖြေဆိုရန် ရွေးချယ်သင့်ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်မှု တစ်ခုတည်းကို အဆုံးမရှိ ရှာဖွေရန် မဟုတ်ပါ။ ရိုက်ချက်ဖြင့် စစ်ဆေးမှု ရလဒ် ပုံမှန်ဖြစ်ခြင်းသည် နာကျင်မှု မမှန်ဟု မဆိုလိုပါ။ ရလဒ် ပုံမှန်မဟုတ်ခြင်းကလည်း ထိုနေရာသည် လက္ခဏာများ၏ အဓိက အရင်းအမြစ် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေ မပြပါ။

လက်တွေ့ကျသော ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ပန်းတိုင်များကို သဘောတူ သတ်မှတ်ခြင်း

ပန်းတိုင်များမှာ ပိုမို ပုံမှန် အိပ်စက်နိုင်ခြင်း၊ ပိုဝေးဝေး လမ်းလျှောက်နိုင်ခြင်း၊ တန်ဖိုးထားသော လုပ်ဆောင်မှုများသို့ ပြန်လည် ပါဝင်နိုင်ခြင်း၊ နာကျင်မှု ပြန်ထခြင်း နည်းပါးစွာဖြင့် အလုပ်လုပ်နိုင်ခြင်း၊ အကိုက်အခဲ ပျောက်ဆေး သုံးစွဲမှု လျော့နည်းခြင်း သို့မဟုတ် နေ့စဉ် လုပ်ငန်းများကို ပိုမို ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အချို့ အခြေအနေများတွင် နာကျင်မှု ပျောက်ကင်းသွားနိုင်သော်လည်း ယင်းကို အာမခံ မပေးသင့်ပါ။ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော တိုးတက်မှုသည် နာကျင်မှု အချို့ ကျန်ရှိနေသော်လည်း လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း၊ ပါဝင်ဆောင်ရွက်နိုင်မှု၊ ယုံကြည်မှု သို့မဟုတ် ကိုယ်တိုင် ပိုမို စီမံနိုင်မှုတွင် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ကုသမှုအစီအစဉ်တွင် မျှော်မှန်းထားသော အကျိုးကျေးဇူး၊ ဆိုးကျိုးများ၊ မသေချာမှုများ၊ ကုန်ကျစရိတ်နှင့် အခြား ရွေးချယ်စရာများကို ရှင်းပြသင့်ပါသည်။ တိုးတက်မှုကို မည်သို့ တိုင်းတာမည်နှင့် လက္ခဏာများ ပြောင်းလဲလာပါက မည်သို့ ဆောင်ရွက်မည်ကိုလည်း ရှင်းပြသင့်ပါသည်။

ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှု၏ အဓိက အစိတ်အပိုင်းများ

ကိုယ်ခန္ဓာ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကာယကုထုံး

လှုပ်ရှားမှုသည် အခြေအနေ၊ မူလ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း၊ နှစ်သက်မှုနှင့် ပန်းတိုင်များနှင့် ကိုက်ညီသင့်ပါသည်။ တဖြည်းဖြည်း တိုးမြှင့်သော ကုသမှုအစီအစဉ်တွင် အေရိုးဗစ် လေ့ကျင့်ခန်း၊ ကြွက်သား ခွန်အား၊ လှုပ်ရှားမှု၊ ဟန်ချက်ထိန်းခြင်းနှင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော လုပ်ဆောင်မှုများကို လေ့ကျင့်ခြင်း ပါဝင်နိုင်ပါသည်။ ပန်းတိုင်မှာ ယာယီ နာကျင်မှု တိုးလာတိုင်းကို ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးနေသည့် သက်သေဟု မယူဆဘဲ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို တိုးမြှင့်ရန် ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ပြင်းထန်သော လက္ခဏာများ သို့မဟုတ် တဆက်တည်း ဆိုးရွားလာသော လက္ခဏာများကို သာမန် နာကျင်မှု ပြန်ထခြင်းမျှသာဟု လျစ်လျူ မရှုသင့်ပါ။

လှုပ်ရှားမှုကို အချိုးကျ ခွဲဝေခြင်း (activity pacing) နှင့် သင့်လျော်စွာ အနားယူခြင်းသည် ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် အထောက်အကူ ပြုပါသည်။ ယင်းသည် တစ်သက်လုံး ရှောင်ကြဉ်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကုသမှုအစီအစဉ်သည် အိပ်စက်ခြင်း၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းနှင့် လက္ခဏာများကို စောင့်ကြည့်ရင်း လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာများကို တဖြည်းဖြည်း တိုးချဲ့သင့်ပါသည်။

နာကျင်မှုအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချဉ်းကပ်နည်းများ

လက်ခံခြင်းနှင့် ကတိကဝတ်ပြုခြင်း ကုထုံး (ACT) သို့မဟုတ် နာကျင်မှုအတွက် သိမြင်မှုနှင့် အပြုအမူ ကုထုံး (CBT) သည် စိတ်ဆင်းရဲ ပူပန်မှုကို လျှော့ချရန်၊ အထောက်အကူ မဖြစ်သော ရှောင်ကြဉ်မှု ပုံစံများကို ပြောင်းလဲရန်နှင့် တန်ဖိုးထားသော လုပ်ဆောင်မှုများသို့ ပြန်လည် ပါဝင်ရန် ကူညီနိုင်ပါသည်။ ဤချဉ်းကပ်နည်းများသည် နာကျင်မှုကို စိတ်ကူးယဉ်မှုဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ နာကျင်မှုနှင့် ဘဝအကြား ဆက်နွယ်မှုကို ဂရုစိုက် ကုသခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

အိပ်စက်ခြင်း၊ အလုပ်နှင့် လူမှုရေး ပံ့ပိုးမှု

အိပ်စက်မှု ပြဿနာ၊ အထီးကျန်မှု၊ အလုပ်၏ တောင်းဆိုချက်များ၊ မိသားစုအတွင်း စိတ်ဖိစီးမှုနှင့် ငွေကြေး ပြဿနာများသည် မသန်စွမ်းမှုကို တိုးစေနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုတွင် အိပ်စက်ခြင်းဆိုင်ရာ နည်းဗျူဟာများ၊ အလုပ်ကို ညှိနှိုင်းခြင်း၊ လူမှုရေး ပံ့ပိုးမှုနှင့် လူနာပြုစုသူများ သို့မဟုတ် အခြား ရပ်ရွာ ဝန်ဆောင်မှုများနှင့် ညှိနှိုင်း ဆောင်ရွက်ခြင်း ပါဝင်နိုင်ပါသည်။

ဆေးဝါးများကို ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ချက်အလိုက် ပြန်လည် သုံးသပ်ရမည်

ဆေးဝါးများသည် ဒုတိယအဆင့် နာတာရှည် နာကျင်မှု၏ အချို့ အခြေအနေများတွင် အကျိုးရှိနိုင်သော်လည်း အကျိုးနှင့် ဆိုးကျိုးများသည် ရောဂါနှင့် လူတစ်ဦးချင်းအလိုက် ကွဲပြားပါသည်။ ပြန်လည် သုံးသပ်ရာတွင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း၊ ဘေးထွက် ဆိုးကျိုးများ၊ ဆေးဝါး အချင်းချင်း ဓာတ်ပြုမှု၊ ဆေးကို မှီခိုမှုနှင့် ကုသမှု ပန်းတိုင်များ ပြည့်မီနေခြင်း ရှိ မရှိကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားသင့်ပါသည်။

ပထမအဆင့် နာတာရှည် နာကျင်မှုအတွက် ဤအခြေအနေကို စီမံရန် သက်သက်ဖြင့် opioids၊ gabapentinoids၊ benzodiazepines၊ စိတ္တဇရောဂါ ကုဆေးများ (antipsychotics)၊ စတီးရွိုက် မဟုတ်သော ရောင်ရမ်းမှု ကုဆေးများ သို့မဟုတ် paracetamol ကို စတင် သုံးစွဲရန် NICE က အကြံပြုခြင်း မရှိပါ။ အကျိုးနှင့် ဆိုးကျိုးများကို အပြည့်အဝ ဆွေးနွေးပြီးနောက် စိတ်ကျရောဂါ မရှိသော်လည်း စိတ်ကျရောဂါ ကုဆေးတစ်မျိုးကို စဉ်းစားနိုင်ပါသည်။ ဤအကြံပြုချက်သည် ဒုတိယအဆင့် နာတာရှည် နာကျင်မှု အမျိုးအစား အားလုံးနှင့် အလိုအလျောက် သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိပါ။

Opioids၊ gabapentinoids၊ benzodiazepines သို့မဟုတ် စိတ်ကျရောဂါ ကုဆေးများကို ရုတ်တရက် မရပ်သင့်ပါ။ ရရှိသော အကျိုး အကန့်အသတ် ရှိပါက သို့မဟုတ် ဆိုးကျိုးက ပိုများပါက ဆေးညွှန်းပေးသူနှင့်အတူ ပြန်လည် သုံးသပ်ပြီး ဆေးကို ဘေးကင်းစွာ လျှော့ချမည့် အစီအစဉ်ကို သဘောတူ သတ်မှတ်သင့်ပါသည်။

ကုသလုပ်ငန်းစဉ်၊ ကိရိယာနှင့် ပြန်လည်ရှင်သန်ရေး ဆေးပညာ အဆိုများ

ဤဆောင်းပါးရှိ ပုံသည် အာထရာဆောင်း လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ဆေးထိုးခြင်းကို ပြသထားပါသည်။ ဆေးထိုးကုသခြင်းသည် အချို့သော ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ချက်များနှင့် သင့်လျော်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် လမ်းညွှန်မှုသည် အပ်ကို နေရာမှန်တွင် ထိုးရန် ကူညီခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ထိုးသွင်းသည့် ဆေးဝါး ထိရောက်ကြောင်း သို့မဟုတ် နာတာရှည် နာကျင်မှု အမျိုးအစား အားလုံးနှင့် သင့်လျော်ကြောင်း သက်သေ မပြပါ။

လေဆာ၊ ရှော့ခ်ဝေ့ဖ်၊ သံလိုက် လှုံ့ဆော်ကုသခြင်း၊ QMR၊ သွေးဥမွှား ပါဝင်မှု မြင့်မားသော ပလာစမာ သို့မဟုတ် ဆဲလ်ဖြင့် ကုသခြင်းတို့သည် အခြေအနေအလိုက် အထောက်အထားနှင့် စည်းမျဉ်းဆိုင်ရာ အဆင့်အတန်း ကွဲပြားပါသည်။ ၎င်းတို့သည် နာတာရှည် နာကျင်မှုအတွက် စံ ကုသမှု အစုအဝေး မဟုတ်ပါ။ ရောဂါနှင့် သီးသန့် သက်ဆိုင်သော အထောက်အထား မရှိဘဲ လူတိုင်းကို ပြန်လည် ကောင်းမွန်စေနိုင်သည်ဟု သို့မဟုတ် အမြဲတမ်း ရလဒ် ပေးသည်ဟု မတင်ပြသင့်ပါ။ ကုသလုပ်ငန်းစဉ် မပြုလုပ်မီ စံ အခြား ရွေးချယ်စရာများ၊ မသေချာမှုများ၊ ဆိုးကျိုးများနှင့် ကုန်ကျစရိတ်ကို ရှင်းပြသင့်ပါသည်။

နာကျင်မှု ပြန်ထချိန်အတွက် အစီအစဉ်

နာကျင်မှု ပြန်ထခြင်း (flare-up) ဆိုသည်မှာ နာကျင်မှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ တောင့်တင်းမှု၊ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း သို့မဟုတ် ရောဂါ လှုပ်ရှားမှု ယာယီ ဆိုးရွားလာသည့် ကာလ ဖြစ်ပြီး အစပျိုးသည့် အကြောင်းရင်းကို အမြဲ ရှာတွေ့မည် မဟုတ်ပါ။ အစီအစဉ်တွင် လှုပ်ရှားမှုကို ယာယီ ညှိနှိုင်းခြင်း၊ သဘောတူထားသော ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းနည်းများကို အသုံးပြုခြင်း၊ ဆေးဝါးများကို ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည် သုံးသပ်ခြင်း၊ အိပ်စက်မှုကို ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ယခင် ကုသမှုအစီအစဉ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ဆောင်ရွက်ခြင်း ပါဝင်နိုင်ပါသည်။

လက္ခဏာ အသစ်များ သို့မဟုတ် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသော ပုံစံကို အသစ်တစ်ဖန် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးရမည် ဖြစ်ပြီး နာတာရှည် နာကျင်မှုကြောင့်ဟု ယေဘုယျ မသတ်မှတ်သင့်ပါ။ အောက်ပါ အခြေအနေများ ရှိပါက အရေးပေါ် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှု လိုအပ်နိုင်ပါသည်။ ယင်းတို့မှာ အားနည်းမှု အသစ် ဖြစ်ခြင်း၊ ဆီး သို့မဟုတ် ဝမ်း ထိန်းချုပ်မှု ပုံမှန်မဟုတ်ခြင်း၊ လိင်အင်္ဂါ သို့မဟုတ် စအိုပတ်လည် ထုံကျင်ခြင်း၊ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့်အတူ ဖျားခြင်း၊ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ကိုယ်အလေးချိန် ကျခြင်း၊ ရင်ဘတ် နာကျင်ခြင်း၊ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ခေါင်းကိုက်ခြင်း၊ ပြင်းထန်သော မတော်တဆမှု သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို အန္တရာယ်ပြုရန် အတွေးများ ဖြစ်ပါသည်။

မကြာခဏ မေးလေ့ရှိသော မေးခွန်းများ

နာတာရှည် နာကျင်မှုသည် တစ်ရှူး ပျက်စီးနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း အမြဲ ဆိုလိုပါသလား

မဟုတ်ပါ။ ဆက်လက် ဖြစ်နေသော တစ်ရှူး ရောဂါ သို့မဟုတ် အာရုံကြော ထိခိုက်မှုသည် နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။ သို့သော် ပြောင်းလဲသွားသော အာရုံခံမှု လုပ်ဆောင်ပုံနှင့် အပြန်အလှန် သက်ရောက်နေသော အခြား အချက်များကြောင့်လည်း လက္ခဏာများ ဆက်လက် ရှိနေနိုင်ပါသည်။ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုသည် ကုသနိုင်သော အခြေအနေများကို ရှာဖွေသင့်ပြီး နာကျင်မှု၏ ပြင်းထန်မှုသည် ပျက်စီးမှုကို တိုက်ရိုက် တိုင်းတာသည်ဟု ကောက်ချက် မချသင့်ပါ။

နာကျင်နေဆဲ အချိန်တွင် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နိုင်ပါသလား

အခြေအနေ အများစုတွင် သင့်လျော်စွာ ရွေးချယ်ပြီး တဖြည်းဖြည်း တိုးမြှင့်သော လှုပ်ရှားမှုသည် ကုသမှု၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်ပါသည်။ စတင်မှတ်နှင့် တိုးမြှင့်ပုံသည် ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ချက်၊ လက်ရှိ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းနှင့် သတိပေး လက္ခဏာများနှင့် ကိုက်ညီရမည် ဖြစ်ပါသည်။ အာရုံကြောဆိုင်ရာ လက္ခဏာ အသစ်များ၊ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး နေမကောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ထင်ရှားပြီး တဆက်တည်း ဆိုးရွားလာခြင်း ရှိပါက ရပ်နားပြီး အကြံဉာဏ် ရယူသင့်ပါသည်။

ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုသည် ဆေးဝါး သို့မဟုတ် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကုသမှုကို အစားထိုးပါသလား

မဟုတ်ပါ။ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှု၊ ဆေးဝါးများ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စောင့်ရှောက်မှုနှင့် ရောဂါနှင့် သီးသန့် သက်ဆိုင်သော ကုသမှုတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ပံ့ပိုးနိုင်ပါသည်။ အစိတ်အပိုင်းများကို ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ချက်၊ အထောက်အထား၊ လူနာ၏ ပန်းတိုင်များနှင့် အတူတကွ ဆုံးဖြတ်ခြင်းအပေါ် အခြေခံ၍ ရွေးချယ်သင့်ပါသည်။

အနှစ်ချုပ်

နာတာရှည် နာကျင်မှုအတွက် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုသည် ဆေးဝါးနှင့် နည်းပညာအကြား ယှဉ်ပြိုင်မှု မဟုတ်ဘဲ နောက်ထပ် နာကျင်မှု မရှိတော့မည်ဟုလည်း အာမခံ မပေးနိုင်ပါ။ အသုံးဝင်သော ကုသမှုအစီအစဉ်သည် လူနာကို ဗဟိုပြုသင့်ပြီး ဇီဝ၊ စိတ်ပိုင်းနှင့် လူမှုရေးဆိုင်ရာ အချက်များကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားသင့်ပါသည်။ သက်ဆိုင်ရာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အခြေအနေများကို ကုသခြင်း၊ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို တဖြည်းဖြည်း တိုးမြှင့်ခြင်း၊ ဆေးဝါးများကို ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည် သုံးသပ်ခြင်းနှင့် ကုသလုပ်ငန်းစဉ်များ၏ အကျိုးကျေးဇူးနှင့် ကန့်သတ်ချက်များကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှင်းပြခြင်းတို့လည်း ပါဝင်သင့်ပါသည်။