ပေရိုနီ ရောဂါ ပျောက်ကင်းနိုင်ပါသလား၊ အမေးများသော မေးခွန်းများအတွက် ရိုးသားသော အဖြေများ

ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ခံရပြီးနောက် သို့မဟုတ် မိမိတွင် ပေရိုနီ ရောဂါ (Peyronie's disease) ရှိနိုင်သည်ဟု စတင် သံသယရှိလာပြီးနောက် အမျိုးသား အများအပြား အဖြေသိလိုသော ပထမဆုံး မေးခွန်းမှာ "ပေရိုနီ ရောဂါ ပျောက်ကင်းနိုင်ပါသလား" ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။

ရိုးရှင်းသော အဖြေမှာ ပေရိုနီ ရောဂါကို အခြေအနေ အများအပြားတွင် ပြုစုကုသနိုင်ပြီး ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှု ပေးနိုင်ပါသည်။ သို့သော် "ပျောက်ကင်းခြင်း" ဟူသော စကားလုံးသည် လူတိုင်း ရောဂါ မဖြစ်မီ အခြေအနေသို့ အပြည့်အဝ ပြန်ရောက်မည်ဟု မဆိုလိုပါ။ ရလဒ်သည် ရောဂါ၏ အဆင့်၊ အမျှင်ဓာတ် အမာစိုင်၏ သဘောသဘာဝ၊ ကောက်ကွေးမှု ပမာဏ၊ နာကျင်မှုနှင့် ဆက်စပ်နိုင်သော မာတောင့်မှု လုပ်ဆောင်ချက်တို့အပေါ် မူတည်ပါသည်။

ဤဆောင်းပါးသည် ပေရိုနီ ရောဂါနှင့် ပတ်သက်၍ မကြာခဏ ကြုံရသော မေးခွန်းများကို ဖြေကြားထားပါသည်။ မည်သည်ကို မျှော်လင့်နိုင်သည်၊ မည်သည်ကို သတိထားသင့်သည်နှင့် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုကို မည်သည့်နေရာမှ စတင်သင့်သည်ကို သင် နားလည်ရန် ကူညီရန် ရည်ရွယ်ပါသည်။

ပေရိုနီ ရောဂါ ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း

ပေရိုနီ ရောဂါ (Peyronie's Disease) သည် လိင်အင်္ဂါ၏ Tunica Albuginea အလွှာတွင် အမျှင်ဓာတ် အမာစိုင် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ စုပုံနေသော အမျှင်ဓာတ် တစ်ရှူးက ထိုနေရာရှိ တစ်ရှူး၏ ပျော့ပြောင်း ပြန်ကန်နိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးစေပါသည်။ ထို့ကြောင့် မာတောင့်သည့်အခါ လိင်အင်္ဂါ ကောက်ကွေးခြင်း၊ လိမ်ခြင်း သို့မဟုတ် နာရီသဲပုံ ကျဉ်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်ပြီး အချို့ အမျိုးသားများတွင် နာကျင်မှု သို့မဟုတ် လိင်အင်္ဂါ မာတောင့်မှု ချို့ယွင်းခြင်း တွဲဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ပေရိုနီ ရောဂါ၏ အဆင့်များ

ပေရိုနီ ရောဂါကို အဓိက အဆင့် နှစ်ဆင့် ခွဲခြားလေ့ရှိပါသည်။ ရုတ်တရက် ရောင်ရမ်းသည့် အဆင့် (Acute Phase) သည် လက္ခဏာ စတင်ပြီးနောက် ပထမ ၁၂ လမှ ၁၈ လခန့် ကာလ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအဆင့်တွင် လူနာသည် မာတောင့်စဉ် နာကျင်မှု ရှိနိုင်ပြီး အမျှင်ဓာတ် အမာစိုင်သည် အပြည့်အဝ မမာကျောသေးပါ။ ဤအဆင့်တွင် ရောဂါဖြစ်ရာ နေရာသည် ပြောင်းလဲနိုင်သေးပါသည်။ နာတာရှည် အဆင့် (Chronic Phase) တွင် အမာစိုင်သည် တည်ငြိမ်လေ့ရှိပြီး နာကျင်မှု လျော့ကျလာသော်လည်း ကောက်ကွေးမှုနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံ ဆုံးရှုံးမှုမှာ ကျန်ရှိနေပါသည်။

ပေရိုနီ ရောဂါ ပျောက်ကင်းနိုင်ပါသလား

"မူလအတိုင်း ၁၀၀% ဖြောင့်တန်းသွားခြင်း" ကို ဆိုလိုပါက အဖြေမှာ အခြေအနေတိုင်းတွင် အာမခံ၍ မရနိုင်ပါ။

လက်ရှိ ကုသမှုက ကူညီနိုင်သည်မှာ အမာစိုင်၏ အရွယ်အစားနှင့် သိပ်သည်းမှုကို လျော့ကျစေခြင်း၊ နာကျင်မှုကို လျော့ကျစေခြင်း၊ ကောက်ကွေးမှု ပမာဏကို လျော့နည်းအောင် ချိန်ညှိခြင်းနှင့် တွဲဖက်ပြဿနာ ရှိပါက မာတောင့်မှု လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပြန်လည် ကောင်းမွန်စေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ရလဒ်သည် ရောဂါ၏ အဆင့်၊ အမာစိုင်၏ တည်နေရာနှင့် အထူ၊ လူတစ်ဦးချင်း၏ တုံ့ပြန်မှုအပေါ် မူတည်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် အခြေအနေတိုင်းတွင် "လုံးဝ ပျောက်ကင်းမည်" ဟု အာမခံ၍ မရနိုင်ပါ။

ပေရိုနီ ရောဂါသည် အလိုအလျောက် ပျောက်ကင်းနိုင်ပါသလား

အချို့ အမျိုးသားများတွင် ရောဂါသည် တည်ငြိမ်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်သည့်အခါ နာကျင်မှုသည် အလိုအလျောက် တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာနိုင်ပါသည်။ သို့သော် အမာစိုင်နှင့် ကောက်ကွေးမှုသည် များသောအားဖြင့် အလိုအလျောက် လုံးလုံး ပျောက်မသွားပါ။

အထူးသဖြင့် မာကျောသွားပြီ သို့မဟုတ် ကြာမြင့်စွာ ရှိနေပြီဖြစ်သော အမာစိုင်သည် အလိုအလျောက် လျော့ကျနိုင်ခြေ နည်းလေ့ရှိပါသည်။ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှု မခံယူဘဲ ထားခြင်းက ရောဂါဖြစ်ရာ နေရာသည် ပြောင်းလဲနေဆဲလား သို့မဟုတ် တည်ငြိမ်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ပြီလားကို မသိရှိနိုင်စေပါ။

ထို့ကြောင့် စောစီးစွာ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်းက သင့်အား ရောဂါ အခြေအနေကို သိရှိစေပြီး လက္ခဏာကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်မည် သို့မဟုတ် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှု စတင် စီစဉ်မည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ကူညီပါသည်။

ပေရိုနီ ရောဂါကို အကဲဖြတ်ရန် မည်သည့် စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှု လိုအပ်ပါသနည်း

ဆရာဝန်သည် အမာစိုင်၏ တည်နေရာနှင့် မာကျောမှုကို ဖော်ထုတ်ရန် လက်ဖြင့် စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီး ကောက်ကွေးမှု ပမာဏကိုလည်း အကဲဖြတ်လေ့ရှိပါသည်။ လိင်အင်္ဂါ သွေးကြော ဒေါ့ပလာ အာထရာဆောင်း စမ်းသပ်စစ်ဆေးခြင်း (Penile Color Doppler Ultrasonography) က အမာစိုင်၏ တည်နေရာ၊ အနက်နှင့် အရွယ်အစားကို တိကျစွာ ဖော်ထုတ်ရန်နှင့် သွေးပြန်ကြော ယိုစိမ့်မှု တွဲဖြစ်နေခြင်း ရှိ မရှိ အကဲဖြတ်ရန် ကူညီပါသည်။ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှု ရလဒ်များ အားလုံးကို အခြေခံ၍ လူတစ်ဦးချင်းအတွက် ကုသမှုအစီအစဉ်ကို ရေးဆွဲပါသည်။

ပေရိုနီ ရောဂါ ကုသရေး ရွေးချယ်စရာများ

ကုသနည်းသည် ရောဂါ၏ အဆင့်၊ အမာစိုင်၏ သဘောသဘာဝ၊ ကောက်ကွေးမှု ပမာဏ၊ နာကျင်မှုနှင့် ဆက်စပ်နိုင်သော လိင်အင်္ဂါ မာတောင့်မှု ချို့ယွင်းခြင်းတို့အပေါ် မူတည်ပါသည်။

PYONG MEN တွင် ခွဲစိတ်မှုမဟုတ်သော ကုသနည်းတွင် အောက်ပါတို့ ပါဝင်နိုင်ပါသည်။

• ဗဟိုပြု ရှော့ခ်ဝေ့ဖ် ကုထုံး (Focused Shockwave Therapy)၊ ပစ်မှတ်နေရာရှိ တစ်ရှူး ပြန်လည် ကောင်းမွန်မှုနှင့် သွေးလည်ပတ်မှုကို ထောက်ပံ့ရန်
• အနာတွင်း ပြန်လည်ရှင်သန်ရေး ဆေးထိုးကုသခြင်း (Intralesional Regenerative Injection)၊ အာထရာဆောင်း လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သတ်မှတ်နေရာတွင် ဇီဝပစ္စည်း ထိုးသွင်းခြင်း
• စက်မှုဆိုင်ရာ ဆွဲအား ကုထုံး (Mechanical Tension Therapy) သို့မဟုတ် လေစုပ်ကိရိယာ (VED)၊ တစ်ရှူးနှင့် သင့်လျော်သော စက်မှုဆိုင်ရာ ဆွဲဆန့်အားကို ဖန်တီးပေးရန်
• စအိုလမ်းကြောင်းမှ QMR (Transrectal QMR)၊ တင်ပါးဆုံတွင်း အနက်ပိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံများ၊ အာရုံကြောစနစ်နှင့် သွေးကြောစနစ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်မှုကို ထောက်ပံ့ရန်

ယေဘုယျအားဖြင့် ခွဲစိတ်မှုမဟုတ်သော ကုသမှုအစီအစဉ်သည် ၂ လမှ ၃ လခန့် သို့မဟုတ် ထို့ထက် ပိုကြာနိုင်ပါသည်။ အကြောင်းမှာ တစ်ရှူး ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြန်လည် ပုံဖော်ခြင်းသည် စဉ်ဆက်မပြတ်မှုအပေါ် မူတည်သော လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

ကောက်ကွေးမှု အလွန်ပြင်းထန်သော သို့မဟုတ် အမာစိုင်သည် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုကို မတုံ့ပြန်သော အချို့ အခြေအနေများတွင် ခွဲစိတ်ကုသမှုသည် အထူးကုဆရာဝန်နှင့်အတူ ထည့်သွင်း စဉ်းစားရမည့် ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

အကျဉ်းချုပ်

• ပေရိုနီ ရောဂါသည် အရာအားလုံး မူလအခြေအနေသို့ အမြဲ ပြန်ရောက်သည်ဟူသော သဘောဖြင့် "လုံးဝ ပျောက်ကင်း" သော ရောဂါ မဟုတ်ပါ
• ကုသမှုက အမာစိုင်ကို လျော့ကျစေခြင်း၊ နာကျင်မှုကို လျော့ကျစေခြင်း၊ ကောက်ကွေးမှုကို ချိန်ညှိခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပြန်လည် ကောင်းမွန်စေခြင်းတို့တွင် ကူညီနိုင်ပါသည်
• နာတာရှည် အဆင့်ရှိ အမာစိုင်သည် များသောအားဖြင့် အလိုအလျောက် မလျော့ကျပါ
• အာထရာဆောင်းဖြင့် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်းသည် ကုသမှု စီစဉ်ရာတွင် အရေးကြီးပါသည်
• ရလဒ်သည် ရောဂါ၏ အဆင့်နှင့် လူတစ်ဦးချင်း၏ သီးခြား သဘောသဘာဝအပေါ် မူတည်ပါသည်

မကြာခဏ မေးလေ့ရှိသော မေးခွန်းများ (FAQ)

၁။ ပေရိုနီ ရောဂါ လုံးဝ ပျောက်ကင်းနိုင်ပါသလား ရောဂါ မဖြစ်မီ အခြေအနေသို့ အပြည့်အဝ ပြန်ရောက်ခြင်း ဟူသော သဘောဖြင့် "လုံးဝ ပျောက်ကင်းခြင်း" ကို အာမခံ၍ မရပါ။ သို့သော် ကုသမှုက အမာစိုင်ကို လျော့ကျစေရန်၊ ကောက်ကွေးမှုကို လျော့ကျစေရန်နှင့် ဘဝအရည်အသွေးကို နှောင့်ယှက်သော လက္ခဏာများကို လျော့ကျစေရန် ကူညီနိုင်ပါသည်။

၂။ ပေရိုနီ ရောဂါ၏ မည်သည့် အဆင့်က ကုသမှုကို အကောင်းဆုံး တုံ့ပြန်ပါသနည်း အဆင့်တစ်ခုချင်းစီတွင် ပန်းတိုင် ကွာခြားပါသည်။ ရုတ်တရက် ရောင်ရမ်းသည့် အဆင့်တွင် ရောင်ရမ်းမှုကို ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် အမာစိုင်သစ် ဖြစ်ပေါ်မှုကို နှေးကွေးစေခြင်းကို အလေးပေးနိုင်ပြီး နာတာရှည် အဆင့်တွင် အမာစိုင်ကို ပြိုကွဲစေခြင်းနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြန်လည် ပုံဖော်ခြင်းကို အလေးပေးနိုင်ပါသည်။ ဆရာဝန်က လူတစ်ဦးချင်းအလိုက် အကဲဖြတ်ပေးပါမည်။

၃။ နာကျင်မှု ပျောက်သွားပြီဆိုလျှင် ကုသမှု လိုအပ်ပါသလား နာကျင်မှု တစ်ခုတည်းက ရောဂါ တိုးတက်လာမည်ကို မညွှန်ပြပါ။ အမာစိုင်နှင့် ကောက်ကွေးမှုသည် ကျန်ရှိနေနိုင်သည် သို့မဟုတ် ဆက်လက် ပြောင်းလဲနေနိုင်ပါသည်။ ရောဂါဖြစ်ရာ နေရာ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို အကဲဖြတ်ရန် ဆရာဝန်နှင့် တိုင်ပင်သင့်ပါသည်။

၄။ ပြင်းထန်သော ပေရိုနီ ရောဂါအတွက် ခွဲစိတ်ကုသမှုသည် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာ ဖြစ်ပါသလား အမြဲတမ်း မဟုတ်ပါ။ ခွဲစိတ်မှုမဟုတ်သော ကုသမှုသည် အချို့ အခြေအနေများနှင့် သင့်လျော်နိုင်ပါသည်။ ကောက်ကွေးမှု ပြင်းထန်သော သို့မဟုတ် ကုသလုပ်ငန်းစဉ်များကို မတုံ့ပြန်သော အချို့ အခြေအနေများတွင်မူ အထူးကု ခွဲစိတ်ဆရာဝန်နှင့်အတူ ရွေးချယ်စရာများကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားရန် လိုအပ်နိုင်ပါသည်။

၅။ ကုသမှုသည် မည်မျှ ကြာပါသနည်း ခွဲစိတ်မှုမဟုတ်သော ကုသမှုအစီအစဉ်သည် များသောအားဖြင့် ၂ လမှ ၃ လအထိ ဆက်လက် ဆောင်ရွက်ရပါသည်။ အကြောင်းမှာ တစ်ရှူး ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြန်လည် ပုံဖော်ခြင်းသည် အချိန်ယူရသော လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

၆။ မိမိတွင် ပေရိုနီ ရောဂါ ရှိနိုင်သည်ဟု သံသယရှိပါက မည်သည့်နေရာမှ စတင်သင့်ပါသနည်း ကုသနည်းကို မဆုံးဖြတ်မီ လက်ဖြင့် စမ်းသပ်စစ်ဆေးခြင်းနှင့် အာထရာဆောင်းဖြင့် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်းအတွက် ဆရာဝန်နှင့် ပြသခြင်းဖြင့် စတင်သင့်ပါသည်။