နာတာရှည် နာကျင်မှု (Chronic pain) သည် တစ်သမတ်တည်း ရှိနေခြင်းထက် မကြာခဏ တက်လိုက် ကျလိုက် ဖြစ်တတ်ပါသည်။ ရက်အနည်းငယ် သို့မဟုတ် ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်ကြာ သက်သာနေနိုင်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ လှုပ်ရှားမှု ပိုများခြင်း၊ ကြာရှည် ထိုင်ခြင်း၊ ပြန်လည် အနားယူမှု မလုံလောက်ခြင်း သို့မဟုတ် နေ့စဉ် အလေ့အကျင့် ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးနောက် ပြန်လည် ထင်ရှားလာနိုင်ပါသည်။
နာကျင်မှု ပြန်ထနေစဉ် လှုပ်ရှားမှုကို ယာယီ လျှော့ချခြင်းသည် သင့်လျော်ပါသည်။ နာကျင်မှုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းက လှုပ်ရှားမှုကို ဆက်တိုက် ရှောင်ရှားစေသောအခါ ပြဿနာ စတင်ပါသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လှုပ်ရှားမှု နည်းခြင်းက ခွန်အား၊ လှုပ်ရှားနိုင်မှု အတိုင်းအတာ၊ ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုကို လျော့ကျစေနိုင်ပြီး သာမန် နေ့စဉ် လုပ်ငန်းများကိုပင် ပို၍ ခက်ခဲစေနိုင်ပါသည်။
ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှု သည် နာကျင်မှုကို လျစ်လျူမရှုဘဲ၊ ပြင်းထန်သော လက္ခဏာများကို အတင်း ကျော်ဖြတ်ခိုင်းခြင်းလည်း မပြုဘဲ ဤသံသရာကို ဖြတ်တောက်ရန် ရည်ရွယ်ပါသည်။ ၎င်းသည် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာနှင့် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းဆိုင်ရာ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်း၊ လက္ခဏာ စီမံခြင်း၊ အဆင့်လိုက် လှုပ်ရှားမှုနှင့် တဖြည်းဖြည်း ခွန်အား တည်ဆောက်ခြင်းတို့ကို ပေါင်းစပ်ပါသည်။ ထိုသို့ ပေါင်းစပ်ခြင်းမှာ လူနာသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်မှုများသို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည် ရောက်ရှိနိုင်စေရန် ဖြစ်ပါသည်။
နာတာရှည် နာကျင်မှု အဘယ်ကြောင့် ပြန်ထလိုက် သက်သာလိုက် ဖြစ်သနည်း
ကြာရှည် ရှိနေသော နာကျင်မှုသည် သီးခြား ပြဿနာ တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လူတစ်ဦးချင်း၏ အခြေအနေပေါ် မူတည်၍ ထပ်နေသော အကြောင်းရင်း အများအပြားမှ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဥပမာ
- အဆစ်၊ အရွတ်၊ ကြွက်သား သို့မဟုတ် အဆစ်ချည် အရွတ် ယားယံရောင်ရမ်းခြင်း
- လှုံ့ဆော်မှုကို ခံစားလွယ်နေသော သို့မဟုတ် ဖိမိနေသော အာရုံကြော
- လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်လောက်အောင် တင်းနေသော အမြှေးပါး (fascia)
- ကာကွယ်သည့်သဘောဖြင့် ကျုံ့ထားသော ကြွက်သား
- ခွန်အား သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာ စွမ်းရည် လျော့ကျခြင်း
- နေရာတစ်ခုတည်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဝန်ပိခြင်း
- လှုပ်ရှားမှု အဆင့် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲခြင်း
- အိပ်စက်မှု သို့မဟုတ် ပြန်လည် အနားယူမှု မလုံလောက်ခြင်း
- ယခင်က နာကျင်မှု ပိုဖြစ်စေခဲ့သော ကိုယ်ဟန်ကို အာရုံစိုက်နေခြင်း
ဤအချက်များက လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုတည်းသည် တစ်နေ့တွင် လုပ်နိုင်သော်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင် ခက်ခဲရခြင်း၏ အကြောင်းကို ရှင်းပြရာတွင် ကူညီပါသည်။
နာကျင်မှု ပြန်ထခြင်းသည် ဒဏ်ရာအသစ် ရခြင်း သို့မဟုတ် မူလ အခြေအနေ ရုတ်တရက် ဆိုးလာခြင်းဟု အမြဲ ဆိုလိုသည် မဟုတ်ပါ။ နာကျင်မှု ပြင်းအားနှင့် တစ်ရှူး ပျက်စီးမှု အတိုင်းအတာသည် အမြဲ အတူ ပြောင်းလဲသည် မဟုတ်ပါ။ အထူးသဖြင့် လက္ခဏာများ ကြာရှည် ရှိနေသောအခါ ဖြစ်ပါသည်။
သို့ရာတွင် နာကျင်မှု ပြန်ထခြင်းကို အလိုအလျောက် လျစ်လျူမရှုသင့်ပါ။ လက္ခဏာအသစ်များ၊ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း သိသာစွာ ဆုံးရှုံးခြင်း သို့မဟုတ် ပုံမှန်ပုံစံနှင့် မတူသော နာကျင်မှုသည် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်းကို ထပ်မံ လိုအပ်နိုင်ပါသည်။
နာကျင်မှု ပြန်ထစေတတ်သော အဖြစ်များသည့် အကြောင်းရင်းများ
နာကျင်မှု ပြန်ထခြင်းသည် ပုံမှန်ထက် လေးသော အရာကို မခြင်း သို့မဟုတ် လေ့ကျင့်ခန်းသို့ အလွန် မြန်မြန် ပြန်သွားခြင်းကဲ့သို့ ထင်ရှားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပြီးနောက် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ထို့အပြင် ဝန်အသေးများ စုပုံလာခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဥပမာ ထပ်ခါထပ်ခါ လှုပ်ရှားခြင်း၊ ကိုယ်ဟန် တစ်မျိုးတည်းဖြင့် ကြာရှည် နေခြင်း၊ ကာလတစ်ခု လှုပ်ရှားမှု ရပ်ထားပြီး တစ်နေ့တည်းတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြင်းအထန် အသုံးပြုခြင်း သို့မဟုတ် လုပ်ငန်းများကြား လုံလောက်စွာ အနားမယူခြင်းတို့ ဖြစ်ပါသည်။
ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူတိုင်းနှင့် သက်ဆိုင်သော အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်းကို ရှာဖွေရန် မဟုတ်ပါ။ လူတစ်ဦးချင်း၏ ကိုယ်ပိုင် ပုံစံကို နားလည်ပြီး နေ့စဉ် ဘဝတွင် အရေးပါသော လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်မှုများကို စီမံနိုင်စွမ်း မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်ပါသည်။
လှုပ်ရှားရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းက နာတာရှည် နာကျင်မှုကို စီမံရ ပိုခက်စေပုံ
အချို့ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် နာကျင်စေခဲ့ဖူးသောအခါ သတိထားခြင်းသည် ပုံမှန် ကာကွယ်သည့် တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်ပါသည်။
လူနာသည် ကိုယ်ကိုင်းခြင်း၊ ပစ္စည်း မခြင်း၊ လှေကား တက်ခြင်း၊ အဝေးသို့ လမ်းလျှောက်ခြင်း၊ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ထိခိုက်ထားသော ခြေလက်ပေါ်သို့ ကိုယ်အလေးချိန် တင်ခြင်းကို စတင် ရှောင်ရှားလာနိုင်ပါသည်။ လည်ပင်း သို့မဟုတ် ကျောကို တောင့်တင်းစွာ ထိန်းထားခြင်း၊ မလှုပ်ရှားမီ တင်းထားခြင်း၊ ကိုယ်အလေးချိန်ကို အခြားတစ်ဖက်သို့ ရွှေ့ခြင်း သို့မဟုတ် မသက်မသာ စဖြစ်သည်နှင့် လုပ်ဆောင်မှုကို ရပ်လိုက်ခြင်းတို့ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ဤနည်းလမ်းများသည် ရုတ်တရက် ဒဏ်ရာ ရချိန်တွင် အသုံးဝင်ပါသည်။ သို့သော် အလွန်ကြာရှည်စွာ ဆက်တိုက် အသုံးပြုပါက အဆစ် တောင့်တင်းခြင်း၊ ကြွက်သား အားနည်းခြင်း၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း၊ ထိရောက်မှု မရှိသော လှုပ်ရှားမှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြား အစိတ်အပိုင်းများအပေါ် ဝန်ပိုများခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။
ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် လက္ခဏာများကို အာရုံစိုက်ခြင်းသည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားမှုကို တုံ့ပြန်ပုံကို ထိခိုက်ပါသည်။ အသေးအဖွဲ ခံစားမှုကိုပင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု ပြန်ထခြင်း စတင်နေသည့် သတိပေး လက္ခဏာဟု အဓိပ္ပာယ်ကောက်နိုင်ပါသည်။
ဤသည်မှာ နာကျင်မှုကို စိတ်ကူးယဉ်နေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဖွဲ့စည်းပုံ၊ အာရုံကြော၊ ကြွက်သား၊ အပြုအမူနှင့် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းဆိုင်ရာ အကြောင်းရင်းများ အားလုံးသည် စစ်မှန်သော နာကျင်မှု ခံစားချက်ကို ဖြစ်စေပါသည်။ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုသည် မည်သည့် သတိထားမှုများ လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုများကို ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည် စတင်နိုင်သည်ကို ခွဲခြားရာတွင် ကူညီပါသည်။
နာကျင်ခြင်း၊ ရှောင်ရှားခြင်း၊ အားနည်းခြင်း သံသရာ
နာကျင်ခြင်းနှင့် ရှောင်ရှားခြင်း သံသရာသည် များသောအားဖြင့် ဆက်စပ်နေသော အဆင့် လေးဆင့်ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်ပါသည်။
၁။ နာကျင်မှုက လှုပ်ရှားမှုကို လျော့နည်းစေခြင်း
လူနာသည် လက္ခဏာများနှင့် ဆက်စပ်သော လှုပ်ရှားမှုများကို ကန့်သတ်လာပါသည်။ လေ့ကျင့်ခန်း၊ အိမ်အလုပ်၊ အလုပ်အကိုင်ဆိုင်ရာ လုပ်ငန်း၊ ခရီးသွားခြင်း သို့မဟုတ် လူမှု လှုပ်ရှားမှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာနိုင်ပါသည်။
၂။ လှုပ်ရှားမှု လျော့နည်းခြင်းက ကိုယ်ခန္ဓာ စွမ်းရည်ကို ကျဆင်းစေခြင်း
ခန္ဓာကိုယ်ကို နည်းနည်းသာ အသုံးပြုလာသည်နှင့်အမျှ ခွန်အား၊ လှုပ်ရှားနိုင်မှု အတိုင်းအတာ၊ ဟန်ချက်၊ ကြွက်သား ညှိနှိုင်းလုပ်ဆောင်မှု၊ ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် လှုပ်ရှားမှုကို ဆက်လက် ထိန်းထားနိုင်စွမ်းတို့ ကျဆင်းလာနိုင်ပါသည်။
၃။ သာမန် လုပ်ငန်းများ ပို၍ ခက်ခဲလာခြင်း
စွမ်းရည် ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ လမ်းလျှောက်ခြင်း၊ ဈေးဝယ်ပစ္စည်း သယ်ခြင်း၊ အစည်းအဝေး တစ်ခုလုံး ထိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် လှေကား တက်ခြင်းကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုများသည် ကျန်ရှိနေသော ခွန်အားနှင့် ကြံ့ခိုင်မှု၏ ပိုများသော အချိုးကို အသုံးပြုရနိုင်ပါသည်။
၄။ နာကျင်မှု ပြန်ထခြင်းက ရှောင်ရှားမှုကို ပိုခိုင်မာစေခြင်း
နာကျင်မှု ပြန်လာခြင်းသည် လှုပ်ရှားမှုက အန္တရာယ်ရှိကြောင်း အတည်ပြုနေသကဲ့သို့ ထင်ရသဖြင့် လူနာက လှုပ်ရှားမှုကို ထပ်မံ လျှော့ချပြီး သံသရာ ဆက်လက် လည်နေပါသည်။
နာတာရှည် နာကျင်မှုအတွက် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုသည် သက်ဆိုင်ရာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အကြောင်းရင်းများကို ဆက်လက် ရှာဖွေ စီမံခြင်းနှင့်အတူ ဤသံသရာကို ဖြတ်တောက်ရန် ရည်ရွယ်ပါသည်။
နာတာရှည် နာကျင်မှုတွင် အရင်းအမြစ် တစ်ခုထက် ပို၍ ရှိနိုင်ခြင်း
ကြာရှည် နာကျင်မှုသည် နာကျင်သော နေရာ တစ်နေရာတည်းမှ ဖြစ်သည်ဟု မယူဆသင့်ပါ။
ဥပမာ ခါးနာခြင်းတွင် ယားယံရောင်ရမ်းနေသော အာရုံကြော၊ အလုပ်ပိုလုပ်နေရသော ကြွက်သား၊ ယိုယွင်းနေသော အဆစ် သို့မဟုတ် ကျောရိုးဆစ်ကြား အကွင်း (disc)၊ တင်းနေသော အမြှေးပါး၊ ပြောင်းလဲသွားသော လှုပ်ရှားပုံနှင့် ကျောရိုး တည်ငြိမ်မှု လျော့ကျခြင်းတို့ တစ်ပြိုင်နက် ပါဝင်နိုင်ပါသည်။
အသေးစိတ် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်းတွင် အောက်ပါတို့ကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားနိုင်ပါသည်။
- မည်သည့် ဖွဲ့စည်းပုံများ ပါဝင်နိုင်သနည်း
- အာရုံကြောနှင့် ဆက်စပ်သော လက္ခဏာများလည်း ရှိပါသလား
- လူနာ မည်သို့ လှုပ်ရှားသနည်း
- မည်သည့် ကြွက်သား အုပ်စုများ အားနည်းလာသနည်း
- မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုများက လက္ခဏာများကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်စေသနည်း
- လက်ရှိ ကိုယ်ခန္ဓာ စွမ်းရည်သည် နေ့စဉ် ဘဝ၏ ဝန်များအတွက် လုံလောက်ပါသလား
- မည်သည့် အကြောင်းရင်းများက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကုသမှု လိုအပ်သနည်း
- မည်သည့် အကြောင်းရင်းများက တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှု လိုအပ်သနည်း
ဤချဉ်းကပ်မှုသည် အစွန်းနှစ်ဖက်ကို ရှောင်ရှားပါသည်။ နာကျင်မှု ပြန်ထတိုင်းကို တစ်ရှူး ဒဏ်ရာအသစ်ဟု ရှုမြင်ခြင်းနှင့် နာတာရှည် နာကျင်မှု အားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် လှုံ့ဆော်မှုကို ခံစားလွယ်ခြင်းမှသာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ရေရှည် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းအတွက် ဆေးဝါး တစ်ခုတည်းဖြင့် အဘယ်ကြောင့် မလုံလောက်နိုင်သနည်း
ဆေးဝါးသည် နာတာရှည် နာကျင်မှု ကုသရာတွင် သင့်လျော်ပြီး တန်ဖိုးရှိသော အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်ပါသည်။ ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ချက်ပေါ် မူတည်၍ နာကျင်မှု၊ ရောင်ရမ်းမှု၊ ကြွက်သား ဆွဲခြင်း သို့မဟုတ် အာရုံကြောနှင့် ဆက်စပ်သော လက္ခဏာများကို စီမံရာတွင် ကူညီနိုင်ပါသည်။
ဆေးဝါးဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ကုသနေသော ဆရာဝန်နှင့်အတူ အမြဲ ချမှတ်သင့်ပါသည်။ လူနာများသည် အထွေထွေ အချက်အလက်ကို အခြေခံ၍ ညွှန်ကြားထားသော ဆေးကို ကိုယ်တိုင် ရပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြောင်းလဲခြင်း မပြုသင့်ပါ။
ကန့်သတ်ချက်မှာ ဆေးဝါးသည် အောက်ပါတို့ကို တိုက်ရိုက် ပြန်လည် မဖော်ဆောင်ပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
- ကြွက်သား ခွန်အား
- အဆစ်လှုပ်ရှားနိုင်မှု အတိုင်းအတာ
- ဟန်ချက်နှင့် ကြွက်သား ညှိနှိုင်းလုပ်ဆောင်မှု
- ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှု
- လှုပ်ရှားမှုအပေါ် ယုံကြည်မှု
- အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်း သို့မဟုတ် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နိုင်စွမ်း
လူနာသည် လက္ခဏာများ သက်သာလာသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ပိုဝေးဝေး လမ်းမလျှောက်နိုင်သေးခြင်း၊ ဘေးကင်းစွာ ပစ္စည်း မမနိုင်ခြင်း၊ သက်တောင့်သက်သာ မထိုင်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် သာမန် ဘဝသို့ ပြန်မရောက်နိုင်သေးခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ဤသည်မှာ ဆေးဝါး မအောင်မြင်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ လက္ခဏာ ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ပြန်လည် ဖော်ဆောင်ခြင်းတို့တွင် ရည်ရွယ်ချက် ကွဲပြားပြီး တွဲဖက် အသုံးပြုရန် လိုအပ်နိုင်ပါသည်။
ကာယကုထုံးက လှုပ်ရှားမှုအပေါ် ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ပေးပုံ
နာတာရှည် နာကျင်မှုအတွက် ကာယကုထုံး (Physical therapy) ကို ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ချက်၊ လက်ရှိ စွမ်းရည်၊ ကုသမှုကို ခံနိုင်ရည်နှင့် ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်များနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်သင့်ပါသည်။ ၎င်းသည် နာကျင်မှုကို ဖြတ်၍ အတင်း လှုပ်ရှားခိုင်းခြင်း သို့မဟုတ် လူနာတိုင်းကို လေ့ကျင့်ခန်း တစ်စုံတည်း ပေးခြင်း မဖြစ်သင့်ပါ။
ဘေးကင်းသော စတင်မှတ်ကို သတ်မှတ်ခြင်း
ကာယကုထုံးပညာရှင်သည် လူနာက ပြင်းထန်သော သို့မဟုတ် ကြာရှည်သော နာကျင်မှု ပြန်ထခြင်း မဖြစ်စေဘဲ မည်မျှ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ကို ဦးစွာ ရှာဖွေပါသည်။
စတင်မှတ်ကို လမ်းလျှောက်ချိန်၊ လှုပ်ရှားနိုင်မှု အတိုင်းအတာ၊ လေ့ကျင့်ခန်း အကြိမ်ရေ၊ အသုံးပြုသော ခုခံအား၊ ထိုင်ချိန် သို့မဟုတ် ရပ်ချိန် သို့မဟုတ် သတ်မှတ်ထားသော လုပ်ငန်းတစ်ခုကို ပြီးဆုံးနိုင်စွမ်းဖြင့် တိုင်းတာနိုင်ပါသည်။
လူနာ၏ အမြင့်ဆုံး စွမ်းရည်ထက် နိမ့်၍ စတင်ခြင်းက လှုပ်ရှားမှုကို ပိုမို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်စေပြီး တစ်နေ့တွင် အလွန်အကျွံ လုပ်ကာ ရက်အတော်ကြာ အနားယူရသည့် ပုံစံကို လျော့နည်းစေပါသည်။
အဆင့်လိုက် လှုပ်ရှားမှုကို အသုံးပြုခြင်း
အဆင့်လိုက် လှုပ်ရှားမှု (Graded movement) ဆိုသည်မှာ ခံနိုင်ရည်ရှိသော အဆင့်တွင် လှုပ်ရှားမှုကို တစ်ဆင့်ချင်း ပြန်လည် ဖော်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ဥပမာ ကိုယ်ကိုင်းရန် ကြောက်ရွံ့သော လူနာသည် အထောက်အကူဖြင့် အတိုင်းအတာ ကန့်သတ်၍ ကိုယ်ကိုင်းခြင်းဖြင့် စတင်နိုင်ပါသည်။ ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ယုံကြည်မှု တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ကာယကုထုံးပညာရှင်က အတိုင်းအတာ၊ ဝန်၊ အမြန်နှုန်း သို့မဟုတ် ရှုပ်ထွေးမှုကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်ပေးပါသည်။
ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူနာကို နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုရန် သင်ပေးခြင်း မဟုတ်ပါ။ ပြန်လည် လေ့ကျင့်မှုအပေါ် လက်ခံနိုင်သော တုံ့ပြန်မှု၊ အစီအစဉ်ကို ချိန်ညှိသင့်ကြောင်း ပြသော လက္ခဏာများနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်း ထပ်မံ လိုအပ်သည့် သတိပေး လက္ခဏာများကို ခွဲခြားနိုင်ရန် ကူညီခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ခွန်အားနှင့် ကြံ့ခိုင်မှုကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ခြင်း
တဖြည်းဖြည်း ခွန်အား တည်ဆောက်ခြင်းက နေ့စဉ် ဘဝတွင် ဖြစ်ပေါ်သော အားများကို ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးပါသည်။
နာကျင်သော နေရာပေါ် မူတည်၍ ကုသမှုသည် ကျောရိုးကို ထောက်ပံ့သော ကြွက်သားများ၊ တင်ပါးဆုံနှင့် ခြေထောက် ခွန်အား၊ ပခုံး ထိန်းချုပ်မှု၊ အရွတ်၏ ဝန်ခံနိုင်စွမ်း၊ ဟန်ချက်၊ အဆစ် တည်နေရာ ခံစားသိရှိမှုနှင့် အလုံးစုံ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှုတို့ကို အာရုံစိုက်နိုင်ပါသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လေ့ကျင့်ခန်းသည် အလုပ်ပြန်ဝင်ခြင်း၊ ခရီးသွားခြင်း၊ ဥယျာဉ်စိုက်ခြင်း၊ အပြင်တွင် လမ်းလျှောက်ခြင်း၊ မိသားစုကို စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အားကစား ကစားခြင်းကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ရည်မှန်းချက်များနှင့် ချိတ်ဆက်သင့်ပါသည်။
လူနာသည် လှုပ်ရှားမှု အဆင့် မမြှင့်မီ နာကျင်မှု လုံးဝ ကင်းစင်ရန် အမြဲ မလိုအပ်ပါ။ သို့သော် အရှိန်နှင့် ပြင်းအားသည် ရောဂါရှာဖွေဖော်ထုတ်ချက်၊ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှု တွေ့ရှိချက်များနှင့် ကုသမှုအပေါ် တုံ့ပြန်မှုအတိုင်း လိုက်နာသင့်ပါသည်။
နာတာရှည် နာကျင်မှု ပြန်ထသောအခါ မည်သို့ ပြုလုပ်သင့်သနည်း
လူတစ်ဦးချင်းအတွက် ရေးဆွဲထားသော နာကျင်မှု ပြန်ထချိန် အစီအစဉ်က မသေချာမှုကို လျော့နည်းစေပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် လုံးဝ အနားယူခြင်းနှင့် အလွန်အကျွံ လုပ်ခြင်းကြား လွှဲပြောင်းနေခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် ကူညီပါသည်။
ဆရာဝန်၏ အကြံပြုချက်ပေါ် မူတည်၍ အစီအစဉ်တွင် အောက်ပါတို့ ပါဝင်နိုင်ပါသည်။
- လက္ခဏာများကို ဖြစ်စေသော လှုပ်ရှားမှုများကို ယာယီ လျှော့ချခြင်း
- ခံနိုင်ရည် ရှိသေးသော ပျော့ပျောင်းသည့် လှုပ်ရှားမှုကို ဆက်လုပ်ခြင်း
- ယခင်က သက်တောင့်သက်သာ ရှိခဲ့သော အဆင့်ဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်းသို့ ပြန်သွားခြင်း
- လေးလံသော လုပ်ငန်းများကို တစ်နေ့လုံးသို့ ခွဲဝေခြင်း
- လက္ခဏာများ ပုံမှန် အဆင့်သို့ ပြန်ရောက်လာခြင်း ရှိမရှိ စောင့်ကြည့်ခြင်း
- နာကျင်မှု ပြန်ထခြင်းသည် ပုံမှန်နှင့် မတူခြင်း၊ ပြင်းထန်ခြင်း သို့မဟုတ် လက္ခဏာအသစ်များ ပါလာခြင်း ရှိပါက ကုသနေသော အဖွဲ့ကို ဆက်သွယ်ခြင်း
သင့်လျော်သော တုံ့ပြန်မှုသည် အကြောင်းရင်းပေါ် မူတည်ပါသည်။ ရောင်ရမ်းသည့် ရောဂါ၊ အာရုံကြော ဖိမိခြင်း၊ ဒဏ်ရာအသစ် သို့မဟုတ် မကြာသေးမီက ပြုလုပ်ခဲ့သော ကုသလုပ်ငန်းစဉ်နှင့် ဆက်စပ်သော နာကျင်မှု ပြန်ထခြင်းသည် အသုံးပြုပြီးနောက် မျှော်လင့်ထားသည့် ကြွက်သား နာကျင်မှု တိုးလာခြင်းထက် ကွဲပြားသော စောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်နိုင်ပါသည်။
ဘာသာရပ်ပေါင်းစုံ နာကျင်မှု ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှု၏ အခန်းကဏ္ဍ
နာတာရှည် နာကျင်မှုသည် လှုပ်ရှားမှု၊ အိပ်စက်မှု၊ အာရုံစူးစိုက်မှု၊ အလုပ်၊ စိတ်ခံစားမှု၊ မိသားစု တာဝန်များနှင့် ယုံကြည်မှုကို ထိခိုက်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဘာသာရပ်ပေါင်းစုံ ကုသမှုအစီအစဉ်သည် သက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူများကို ညှိနှိုင်းထားသော အစီအစဉ် တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းပေးပါသည်။
ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ဆေးပညာ အထူးကုဆရာဝန်သည် နာကျင်မှု၏ အရင်းအမြစ်၊ အာရုံကြောဆိုင်ရာ လက္ခဏာများ၊ ယခင် ကုသမှုနှင့် ထပ်မံ စစ်ဆေးရန် လိုအပ်ချက်တို့ကို အကဲဖြတ်စစ်ဆေးနိုင်ပါသည်။
ကာယကုထုံးသည် လှုပ်ရှားနိုင်မှု အတိုင်းအတာ၊ ခွန်အား၊ ဟန်ချက်၊ ကြံ့ခိုင်မှု၊ လှုပ်ရှားမှု ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်မှုများသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိခြင်းကို ကိုင်တွယ်ပါသည်။ အလုပ်အကိုင်ဆိုင်ရာ ကုထုံး (Occupational therapy) က လုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်ပုံကို ပြုပြင်ညှိနှိုင်းခြင်း၊ အားအင် စီမံခြင်း၊ ကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်မှု သို့မဟုတ် အလုပ်ပြန်ဝင်ခြင်းတို့တွင် ကူညီနိုင်ပါသည်။
ကြောက်ရွံ့မှု၊ စိတ်ပူပန်မှု၊ အိပ်စက်မှု ထိခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် လှုပ်ရှားမှု ရှောင်ရှားခြင်းက ပြန်လည် ကောင်းမွန်မှုကို ထိခိုက်သောအခါ စိတ်ပိုင်း သို့မဟုတ် အပြုအမူဆိုင်ရာ စောင့်ရှောက်မှုလည်း သင့်လျော်နိုင်ပါသည်။ ၎င်းကို ထည့်သွင်းခြင်းသည် နာကျင်မှုသည် ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ မဟုတ်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကြာရှည် နာကျင်မှုသည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လူတစ်ဦးက လှုပ်ရှားမှုနှင့် နေ့စဉ် ဝန်များကို တုံ့ပြန်ပုံ နှစ်ခုလုံးကို ထိခိုက်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ဘာသာရပ်ပေါင်းစုံ စောင့်ရှောက်မှု၏ တန်ဖိုးမှာ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှု တွေ့ရှိချက်များကို ဘုံ ရည်မှန်းချက်များနှင့် တိုင်းတာနိုင်သော တိုးတက်မှုရှိသည့် ညီညွတ်သော အစီအစဉ် တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းပေးခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
PYONG Rehabilitation Center က နာတာရှည် နာကျင်မှုကို စောင့်ရှောက်ပုံ
PYONG Rehabilitation Center တွင် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်းသည် လက္ခဏာများကို သီးခြား အချက်များအဖြစ် ကုသခြင်းထက် နာကျင်မှုကို ဆက်ဖြစ်နေစေသော အကြောင်းရင်းများကို ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ပါသည်။
ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ဆေးပညာ အထူးကုဆရာဝန်သည် အရိုး၊ အဆစ်၊ ကြွက်သား၊ အရွတ်၊ အမြှေးပါး၊ အာရုံကြော၊ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံ၊ လှုပ်ရှားမှုနှင့် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ချက်တို့ကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးနိုင်ပါသည်။ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်းတွင် ကိုယ်ခန္ဓာ စမ်းသပ်စစ်ဆေးခြင်း၊ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း စစ်ဆေးခြင်း၊ ရှိပြီးသား ရိုက်ချက်များကို ပြန်လည် သုံးသပ်ခြင်းနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လိုအပ်ပါက ကြွက်သားနှင့် အရိုးအဆစ်ဆိုင်ရာ အာထရာဆောင်း စစ်ဆေးခြင်းတို့ ပါဝင်နိုင်ပါသည်။
တွေ့ရှိချက်များပေါ် မူတည်၍ PYONG Rehabilitation Center ရှိ ကုသမှုတွင် အောက်ပါတို့ ပါဝင်နိုင်ပါသည်။ ၎င်းတို့မှာ အနောက်တိုင်း ဆေးပညာ အပ်စိုက်ကုသနည်း (Dry needling)၊ အရံ အာရုံကြောကို သံလိုက်ဖြင့် လှုံ့ဆော်ကုသခြင်း၊ ဗဟိုပြု ရှော့ခ်ဝေ့ဖ် ကုထုံး၊ စွမ်းအားမြင့် လေဆာ ကုထုံး၊ အာရုံကြောပတ်လည် neurofascial release သို့မဟုတ် အာထရာဆောင်း လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ကုသလုပ်ငန်းစဉ်တို့ ဖြစ်ပါသည်။ နာတာရှည် နာကျင်မှု အမျိုးအစားတိုင်းအတွက် သင့်လျော်သော ကုသမှု သို့မဟုတ် နည်းပညာ တစ်ခုတည်း မရှိပါ။
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းသော ကုသသင့်သည့် အခြေအနေ ရှိပါက ဦးတည်ထားသော ကုသလုပ်ငန်းစဉ် သို့မဟုတ် တစ်ရှူး ပြန်လည်ရှင်သန်ရေး ကုသမှုကို စဉ်းစားနိုင်ပါသည်။ ကြွက်သား အားနည်းခြင်း၊ လှုပ်ရှားနိုင်မှု အတိုင်းအတာ လျော့ကျခြင်း၊ ပြောင်းလဲသွားသော လှုပ်ရှားပုံ သို့မဟုတ် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ချက် ကျန်ရှိနေပါက ဤကုသမှုများသည် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုကို အစားမထိုးနိုင်ပါ။
နောက်အဆင့်သည် တည်ငြိမ်မှု၊ လှုပ်ရှားမှု၊ ခွန်အားနှင့် လှုပ်ရှားမှုကို ခံနိုင်ရည်တို့ကို ပြန်လည် ဖော်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ပါသည်။ တိုးတက်မှုကို လက်တွေ့ အသုံးဝင်သော ပြောင်းလဲမှုများဖြင့် တိုင်းတာပါသည်။ ဥပမာ ပိုဝေးဝေး လမ်းလျှောက်နိုင်ခြင်း၊ ပိုကြာကြာ ထိုင်နိုင် သို့မဟုတ် ရပ်နိုင်ခြင်း၊ လှေကား သုံးနိုင်ခြင်း၊ အလုပ်ပြန်ဝင်နိုင်ခြင်း၊ ပိုယုံကြည်စွာ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် အသုံးပြုပြီးနောက် ပိုမို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်စွာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခြင်းတို့ ဖြစ်ပါသည်။
နာကျင်မှု သံသရာကို လည်ပတ်စေသည့်အရာကို နားလည်ခြင်းဖြင့် စတင်ပါ
ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်ထသော နာတာရှည် နာကျင်မှုက လှုပ်ရှားမှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်း၍ မရ၊ ဘေးမကင်းဟု ခံစားရစေပါသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လှုပ်ရှားမှုကို ရှောင်ရှားခြင်းက စွမ်းရည်နှင့် ယုံကြည်မှုကို လျော့ကျစေနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် သာမန် ဝန်များအတွက် အသင့် နည်းလာနိုင်ပါသည်။
ထွက်ပေါက်မှာ လှုပ်ရှားမှုကို အတင်း ပြုလုပ်ခိုင်းခြင်း မဟုတ်သလို နာကျင်မှု ပြန်ထတိုင်း အန္တရာယ်မရှိဟု ယူဆခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။ ပါဝင်နေသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာနှင့် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းဆိုင်ရာ အကြောင်းရင်းများကို ရှာဖွေခြင်း၊ လက္ခဏာများကို သင့်လျော်စွာ စီမံခြင်းနှင့် တိုင်းတာနိုင်သော အဆင့်လိုက် တိုးတက်မှုဖြင့် လှုပ်ရှားမှုကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ဆေးပညာ အထူးကုဆရာဝန်၏ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်းက အဆစ်၊ ကြွက်သား၊ အရွတ်၊ အမြှေးပါး၊ အာရုံကြော၊ လှုပ်ရှားပုံ သို့မဟုတ် အကြောင်းရင်း အများအပြား ပေါင်း၍ အရင်းအမြစ် ဖြစ်နေသလားဆိုသည်ကို ဖော်ထုတ်ရာတွင် ကူညီပါသည်။ ထို့နောက် ထိုတွေ့ရှိချက်များကို အသုံးပြု၍ လူတစ်ဦးချင်းနှင့် သင့်လျော်သော နာကျင်မှု ကုသမှု၊ ကာယကုထုံးနှင့် ဘာသာရပ်ပေါင်းစုံ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ကုသမှုကို ရေးဆွဲပါသည်။