โรคพาร์กินสัน (Parkinson) คืออะไร? อาการ สาเหตุ และการรักษา

โรคพาร์กินสันเป็นหนึ่งในโรคทางระบบประสาทที่พบได้บ่อยในผู้สูงอายุ และส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนไหวของร่างกายอย่างมีนัยสำคัญ แม้ว่าโรคนี้จะไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่การรับรู้และเข้าใจอาการตั้งแต่เนิ่นๆ จะช่วยให้ผู้ป่วยสามารถควบคุมอาการและมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นได้ บทความนี้จะพาคุณไปทำความเข้าใจกับโรคพาร์กินสันอย่างครอบคลุม ตั้งแต่สาเหตุ อาการ ไปจนถึงแนวทางการรักษาและการดูแลที่เหมาะสม

ทำความรู้จักโรคพาร์กินสัน 

มาทำความรู้จักกับโรคพาร์กินสันในเบื้องต้นกันก่อน โรคนี้มีลักษณะเฉพาะที่สำคัญและมีกลุ่มเสี่ยงที่ชัดเจน การรับรู้ข้อมูลเหล่านี้จะช่วยให้เราสามารถระวังและดูแลตนเองหรือคนในครอบครัวได้อย่างทันท่วงที

โรคพาร์กินสัน คืออะไร?

โรคพาร์กินสัน คือ โรคที่เกิดจากความผิดปกติของระบบประสาทส่วนกลาง โดยเฉพาะในส่วนของสมองที่ควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกาย โรคนี้เกิดจากการที่เซลล์ประสาทในสมองส่วนที่เรียกว่า “ซับสแตนเชียไนกรา” (Substantia Nigra) เสื่อมสลายลงอย่างค่อยเป็นค่อยไป ทำให้การผลิตสารเคมีที่เรียกว่า “โดปามีน” (Dopamine) ลดลง สารโดปามีนมีบทบาทสำคัญในการส่งสัญญาณระหว่างเซลล์ประสาทเพื่อควบคุมการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อ เมื่อมีโดปามีนไม่เพียงพอ ผู้ป่วยจะเริ่มมีอาการสั่น เคลื่อนไหวช้าลง และควบคุมการทรงตัวได้ยากขึ้น โรคพาร์กินสันมักพบในผู้สูงอายุ โดยเฉพาะผู้ที่มีอายุตั้งแต่ 60 ปีขึ้นไป แต่ก็มีผู้ป่วยบางรายที่เริ่มมีอาการตั้งแต่อายุ 40-50 ปี ซึ่งเรียกว่า “โรคพาร์กินสันในวัยหนุ่มสาว” (Young-Onset Parkinson’s Disease) โรคนี้ไม่ติดต่อและไม่ใช่โรคทางจิตเวช แต่เป็นโรคเสื่อมของระบบประสาทที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยและครอบครัวอย่างมาก

สิ่งที่น่าสนใจคือ การศึกษาทางการแพทย์พบว่าผู้ป่วยโรคพาร์กินสันอาจมีความเสี่ยงต่อการเกิดโรคหลอดเลือดสมอง (Stroke) สูงขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าทั้งสองโรคจะมีกลไกการเกิดที่แตกต่างกัน ความเชื่อมโยงนี้เกิดจากปัจจัยหลายประการ เช่น ปัญหาความดันโลหิตที่ผิดปกติในผู้ป่วยพาร์กินสัน การเคลื่อนไหวที่จำกัดลงทำให้มีความเสี่ยงต่อการเกิดลิ่มเลือด และปัจจัยเสี่ยงร่วมกันเช่น อายุที่มากขึ้น โรคเบาหวาน และความดันโลหิตสูง นอกจากนี้ ยังมีภาวะที่เรียกว่า “Vascular Parkinsonism” ซึ่งมีอาการคล้ายโรคพาร์กินสันแต่เกิดจากหลอดเลือดเล็กในสมองอุดตันหลายจุด ดังนั้นการตรวจวินิจฉัยที่ถูกต้องและการดูแลสุขภาพหลอดเลือดอย่างใกล้ชิดจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน

โรคพาร์กินสันอันตรายหรือไม่?

แม้ว่าความอันตรายของโรคพาร์กินสันจะไม่ใช่โรคที่ทำให้เสียชีวิตโดยตรง แต่มีความอันตรายและภาวะแทรกซ้อนที่ควรระวังหลายประการ ภาวะแทรกซ้อนที่สำคัญที่สุดคือการหกล้ม เนื่องจากผู้ป่วยมีปัญหาการทรงตัวและการเคลื่อนไหว การหกล้มอาจทำให้เกิดการบาดเจ็บรุนแรง เช่น กระดูกสะโพกหัก หรือกระดูกหักบริเวณอื่นๆ ซึ่งอาจส่งผลให้ต้องนอนติดเตียงและเกิดภาวะแทรกซ้อนตามมา เช่น ปอดอักเสบ หรือแผลกดทับ นอกจากนี้ ในระยะหลังของโรค ผู้ป่วยอาจมีปัญหาการกลืนที่ลำบาก ทำให้เสี่ยงต่อการสำลักอาหารหรือน้ำเข้าปอด ซึ่งอาจนำไปสู่ปอดอักเสบได้ ภาวะซึมเศร้าและปัญหาสุขภาพจิตที่พบบ่อยในผู้ป่วยก็อาจส่งผลต่อคุณภาพชีวิตและความตั้งใจในการรักษาอย่างมาก

ใครคือกลุ่มเสี่ยงของโรคพาร์กินสัน?

โรคพาร์กินสันมักพบในผู้ที่มีอายุมากกว่า 60 ปีขึ้นไป และพบในเพศชายมากกว่าเพศหญิงเล็กน้อย นอกจากอายุแล้ว ปัจจัยเสี่ยงอื่นๆ ได้แก่ ประวัติครอบครัวที่มีผู้ป่วยเป็นโรคพาร์กินสัน การได้รับสารพิษบางชนิด เช่น สารเคมีกำจัดศัตรูพืช การบาดเจ็บที่ศีรษะซ้ำๆ และเพศชาย แต่การมีปัจจัยเสี่ยงเหล่านี้ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นโรคนี้อย่างแน่นอน แต่เป็นการเพิ่มโอกาสในการเกิดโรคเท่านั้น การดูแลสุขภาพอย่างรอบด้านและหลีกเลี่ยงปัจจัยเสี่ยงที่สามารถควบคุมได้ จะช่วยลดความเสี่ยงในการเกิดโรคได้

อาการของโรคพาร์กินสันเป็นอย่างไร?

การรู้จักอาการของโรคพาร์กินสันเป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยให้สามารถวินิจฉัยและเริ่มการรักษาได้อย่างทันท่วงที

สัญญาณเตือนและอาการเริ่มต้นของโรคพาร์กินสัน

อาการเริ่มต้นของโรคพาร์กินสันมักจะเป็นอาการที่ไม่รุนแรงและง่ายต่อการมองข้าม สัญญาณเตือนที่ควรสังเกตได้แก่:

อาการทั่วไปที่มักพบในระยะแรก:

• ความรู้สึกเหนื่อยล้ามากกว่าปกติ
• การเคลื่อนไหวช้าลงเล็กน้อย
• ลายมือเปลี่ยนไปเล็กลงหรือแน่นขึ้น
• การสูญเสียความสามารถในการได้กลิ่น
• มีปัญหาการนอนหลับ

อาการเฉพาะที่สังเกตได้ชัด:

• อาการสั่นเล็กน้อยที่นิ้วมือหรือมือข้างใดข้างหนึ่งขณะพัก
• ใบหน้าดูไม่มีอารมณ์แสดงออกเท่าที่เคย
• เสียงพูดเบาลงหรือไม่ชัดเจนเท่าเดิม
• อาการมักเริ่มจากด้านใดด้านหนึ่งของร่างกายก่อน

5 ระยะของโรคพาร์กินสัน :

การทำความเข้าใจระยะของโรคพาร์กินสันจะช่วยให้ผู้ป่วยและครอบครัวเตรียมตัวรับมือกับความท้าทายได้ดีขึ้น:

• ระยะที่ 1: มีอาการเพียงเล็กน้อยและมักเกิดที่ร่างกายด้านเดียว
• ระยะที่ 2: อาการเริ่มแพร่กระจายไปทั้งสองข้างของร่างกาย
• ระยะที่ 3: ผู้ป่วยเริ่มมีปัญหาการทรงตัวและเสี่ยงต่อการหกล้ม
• ระยะที่ 4: อาการรุนแรงขึ้นและต้องการความช่วยเหลือในกิจวัตรประจำวัน
• ระยะที่ 5: ระยะที่รุนแรงที่สุด ผู้ป่วยอาจต้องใช้รถเข็นหรือนอนติดเตียง

4 อาการหลักของโรคพาร์กินสัน

เมื่อโรคพาร์กินสันดำเนินไป จะมีอาการหลัก 4 ประการที่เป็นลักษณะเฉพาะของโรคนี้:

1. อาการสั่นขณะพัก (Resting Tremor)

• มักเริ่มที่มือหรือนิ้วมือข้างใดข้างหนึ่ง
• สังเกตเห็นได้ชัดเมื่อผู้ป่วยนั่งหรือยืนอยู่นิ่งๆ
• อาการจะลดลงเมื่อเริ่มเคลื่อนไหว

2. ความแข็งทื่อของกล้ามเนื้อ (Rigidity)

• ทำให้รู้สึกตึงและเคลื่อนไหวได้ไม่คล่องตัว
• กล้ามเนื้อขาดความยืดหยุ่น
• อาจมีอาการปวดกล้ามเนื้อร่วมด้วย

3. การเคลื่อนไหวช้าลง (Bradykinesia)

• ส่งผลต่อกิจกรรมในชีวิตประจำวัน
• การเดิน การแต่งตัว หรือการทำงานบ้านใช้เวลานานขึ้น
• ก้าวเท้าสั้นลงและลากเท้า

4. การทรงตัวไม่ดีและท่าทางผิดปกติ (Postural Instability)

• ทำให้ผู้ป่วยมีความเสี่ยงต่อการหกล้มสูงขึ้น
• ท่าทางการยืนเดินเปลี่ยนไป มักก้มหน้าก้มตา
• ทรงตัวไม่มั่นคง โดยเฉพาะเมื่อเปลี่ยนท่าทาง

ข้อสังเกตสำคัญ:

• อาการทั้ง 4 ประการอาจไม่เกิดขึ้นพร้อมกันในผู้ป่วยทุกราย
• ความรุนแรงของแต่ละอาการแตกต่างกันในแต่ละบุคคล
• อาการจะค่อยๆ รุนแรงขึ้นตามระยะของโรค
• ในระยะแรกอาจมีเพียงอาการสั่นเล็กน้อยหรือการเคลื่อนไหวช้าลง
• เมื่อโรคดำเนินไปสู่ระยะที่ 3-4 ผู้ป่วยจะเริ่มประสบปัญหาการทรงตัวมากขึ้น
• อาจต้องการอุปกรณ์ช่วยเดินหรือความช่วยเหลือจากผู้ดูแล

อาการอื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหว

นอกจากอาการทางการเคลื่อนไหวแล้ว ผู้ป่วยโรคพาร์กินสันยังอาจมีอาการอื่นๆ ที่ส่งผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตอีกด้วย อาการเหล่านี้รวมถึง ภาวะซึมเศร้าและความวิตกกังวล ปัญหาเกี่ยวกับการนอนหลับ เช่น นอนไม่หลับหรือหลับไม่สนิท ความผิดปกติของระบบขับถ่าย เช่น ท้องผูกหรือปัสสาวะบ่อย ปัญหาด้านความจำและการคิด ซึ่งอาจพัฒนาไปสู่ภาวะสมองเสื่อมในผู้ป่วยบางราย ปัญหาด้านการกลืนและน้ำลายไหลมาก ความดันโลหิตต่ำเมื่อลุกขึ้นยืน และอาการเหงื่อออกมากหรือน้อยผิดปกติ อาการเหล่านี้อาจเกิดขึ้นก่อนหรือหลังจากอาการทางการเคลื่อนไหว และอาจส่งผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยอย่างมีนัยสำคัญ

สาเหตุของโรคพาร์กินสัน

แม้ว่าจะมีการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับโรคพาร์กินสันมามากแล้ว แต่สาเหตุที่แท้จริงของโรคนี้ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่แพทย์ได้ระบุปัจจัยหลักๆ ที่เกี่ยวข้องกับการเกิดโรคนี้ ซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการทำงานของสมองและปัจจัยทั้งภายในและภายนอกร่างกาย

การลดลงของโดปามีนในสมอง

สาเหตุหลักของอาการโรคพาร์กินสันคือการลดลงของสารโดปามีนในสมอง เมื่อเซลล์ประสาทในส่วน Substantia Nigra ของสมองเสื่อมหรือตายไป การผลิตโดปามีนก็จะลดลงตามไปด้วย โดปามีนเป็นสารสื่อประสาทที่มีบทบาทสำคัญในการส่งสัญญาณเพื่อควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกาย เมื่อระดับโดปามีนลดลงประมาณ 60-80% ผู้ป่วยจะเริ่มมีอาการของโรคที่สังเกตได้ชัดเจน แม้ว่าสาเหตุที่ทำให้เซลล์ประสาทเหล่านี้เสื่อมลงยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่เชื่อว่าเกี่ยวข้องกับหลายปัจจัยที่ทำงานร่วมกัน

ปัจจัยทางพันธุกรรมและสิ่งแวดล้อม

แม้โรคพาร์กินสันส่วนใหญ่ไม่ได้ถ่ายทอดทางพันธุกรรมโดยตรง แต่นักวิจัยได้ค้นพบยีนบางตัวที่เกี่ยวข้องกับโรค โดยเฉพาะในกรณีที่โรคเริ่มเกิดในวัยหนุ่มสาว ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมก็มีบทบาทสำคัญเช่นกัน การสัมผัสกับสารพิษบางชนิด เช่น สารเคมีกำจัดศัตรูพืช โลหะหนัก หรือสารเคมีอุตสาหกรรม อาจเพิ่มความเสี่ยงในการเกิดโรค รวมถึงการบาดเจ็บที่ศีรษะซ้ำๆ ที่อาจเป็นปัจจัยเสี่ยงอีกด้วย โดยรวมแล้ว โรคพาร์กินสันน่าจะเกิดจากปัจจัยหลายอย่างที่ทำงานร่วมกัน ทั้งทางพันธุกรรมและสิ่งแวดล้อม

แนวทางการรักษาโรคพาร์กินสัน

แม้ว่าโรคพาร์กินสันจะไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่มีแนวทางการรักษาหลายวิธีที่สามารถช่วยบรรเทาอาการและปรับปรุงคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยได้อย่างมีประสิทธิภาพ การรักษาจะเน้นที่การควบคุมอาการและช่วยให้ผู้ป่วยสามารถดำเนินชีวิตประจำวันได้อย่างมีคุณภาพ

การทำกายภาพบำบัดและกิจกรรมบำบัด

การทำกายภาพบำบัดมีบทบาทสำคัญในการช่วยให้ผู้ป่วยโรคพาร์กินสันรักษาความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ ความยืดหยุ่น และความสามารถในการเคลื่อนไหว นักกายภาพบำบัดจะออกแบบโปรแกรมการออกกำลังกายที่เหมาะสมกับแต่ละบุคคล เช่น การเดิน การยืดเหยียด การฝึกการทรงตัว และการฝึกความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ นอกจากนี้การทำกิจกรรมบำบัดยังช่วยให้ผู้ป่วยสามารถปฏิบัติกิจวัตรประจำวันได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น เช่น การแต่งตัว การรับประทานอาหาร หรือการทำงานบ้าน

การรักษาด้วยยาเพื่อควบคุมอาการ

การรักษาด้วยยาเป็นแนวทางหลักในการจัดการอาการของโรคพาร์กินสัน ยาที่ใช้กันมากที่สุดคือ Levodopa ซึ่งจะถูกเปลี่ยนเป็นโดปามีนในสมอง มักใช้ร่วมกับยา Carbidopa เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและลดผลข้างเคียง นอกจากนี้ยังมียากลุ่มอื่นๆ เช่น Dopamine agonists MAO-B inhibitors และ COMT inhibitors แพทย์จะเลือกใช้ยาที่เหมาะสมกับแต่ละบุคคล โดยคำนึงถึงอาการ อายุ และผลข้างเคียงที่อาจเกิดขึ้น

การรักษาด้วย Botulinum Toxin (Botox)

การฉีด Botox หรือสารโบทูลินัมท็อกซิน เป็นอีกหนึ่งทางเลือกในการรักษาอาการบางประการของโรคพาร์กินสัน โดยเฉพาะในกรณีที่ผู้ป่วยมีอาการเฉพาะเจาะจงที่ยาทั่วไปไม่สามารถควบคุมได้ดีพอ Botox ทำงานโดยการยับยั้งการหลั่งสารสื่อประสาทที่ทำให้กล้ามเนื้อหดตัว ตัวยาจะออกฤทธิ์หลังฉีดประมาณ 1 -2 สัปดาห์ ส่งผลให้กล้ามเนื้อคลายตัวลงและลดอาการที่เกี่ยวข้องกับความตึงของกล้ามเนื้อ ผลของยาจะค่อยๆ หมดไปภายใน 3-6 เดือน และอาจต้องฉีดซ้ำตามความจำเป็น

การผ่าตัดกระตุ้นสมองส่วนลึก (Deep Brain Stimulation: DBS)

สำหรับผู้ป่วยที่อาการไม่สามารถควบคุมได้ดีด้วยยา การผ่าตัดกระตุ้นสมองส่วนลึกอาจเป็นทางเลือก วิธีนี้เกี่ยวข้องกับการฝังอิเล็กโทรดเข้าไปในสมอง และเชื่อมต่อกับเครื่องกระตุ้นไฟฟ้าที่ฝังไว้ใต้ผิวหนัง เครื่องจะส่งกระแสไฟฟ้าเพื่อช่วยลดอาการสั่น ความแข็งทื่อ และการเคลื่อนไหวช้า แม้ไม่ได้รักษาให้หายขาด แต่ช่วยควบคุมอาการให้ดีขึ้นและอาจลดปริมาณยาที่ต้องใช้ได้

การรักษาด้วยเทคโนโลยีทางการแพทย์สมัยใหม่ที่ PYONG Clinic

ที่ เปียง รีแฮบบิลิเทชัน คลินิก (PYONG Rehabilitation Clinic) เรานำเทคโนโลยีระดับโลกมาใช้ในการฟื้นฟูผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน โดยมีเทคโนโลยีที่โดดเด่น ได้แก่

• การฝึกเดินด้วยหุ่นยนต์ Exoskeleton (Robotic Exoskeleton Gait Training) ซึ่งช่วยฝึกการเดินและการทรงตัวของผู้ป่วยอย่างมีประสิทธิภาพ ระบบจะช่วยรองรับน้ำหนักและควบคุมการเคลื่อนไหวของขา ทำให้ผู้ป่วยสามารถฝึกเดินได้อย่างปลอดภัยและมีประสิทธิภาพมากขึ้น
• การกระตุ้นสมองด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (Transcranial Magnetic Stimulation: TMS) และการกระตุ้นสมองด้วยกระแสไฟฟ้าตรง (Transcranial Direct Current Stimulation: tDCS) เทคโนโลยีเหล่านี้ช่วยกระตุ้นการทำงานของสมองในบริเวณที่ควบคุมการเคลื่อนไหว สามารถช่วยปรับปรุงอาการของผู้ป่วยโรคพาร์กินสันได้อย่างมีประสิทธิภาพ
• การฝึกการเคลื่อนไหวมือด้วยหุ่นยนต์ที่มีระบบ AR (Robotic AR-Integrated Hand Neurorehabilitation) ช่วยให้ผู้ป่วยที่มีปัญหาการควบคุมมือและนิ้วมือสามารถฝึกทักษะการเคลื่อนไหวได้อย่างสนุกสนานและมีประสิทธิภาพผ่านเกมและกิจกรรมต่างๆ
• การกระตุ้นด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าบริเวณกล้ามเนื้อ (Peripheral Magnetic Stimulation: PMS) ช่วยเพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อและลดอาการตึงของกล้ามเนื้อที่เกิดจากโรคพาร์กินสัน 
• การวิเคราะห์และฝึกคลื่นสมอง (Brain Wave Analysis and Training) ช่วยให้แพทย์สามารถประเมินการทำงานของสมองและออกแบบแผนการรักษาที่เหมาะสมกับผู้ป่วยแต่ละรายได้อย่างแม่นยำ

การดูแลตนเองและปรับเปลี่ยนพฤติกรรม

การดูแลตนเองมีความสำคัญไม่แพ้การรักษาทางการแพทย์ การออกกำลังกายเป็นประจำช่วยรักษาความแข็งแรงและลดอาการซึมเศร้า การรับประทานอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการ โดยเฉพาะอาหารที่มีเส้นใยสูง การดื่มน้ำและพักผ่อนให้เพียงพอก็เป็นสิ่งสำคัญ การปรับสภาพแวดล้อมในบ้านให้ปลอดภัยจะช่วยลดความเสี่ยงในการหกล้ม นอกจากนี้การมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคมและการทำกิจกรรมที่ชอบก็ช่วยรักษาสุขภาพจิตใจได้เป็นอย่างดี

การดูแลผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน

การดูแลผู้ป่วยโรคพาร์กินสันต้องอาศัยความร่วมมือจากทั้งแพทย์ ครอบครัว และผู้ดูแล การเข้าใจและให้การสนับสนุนที่เหมาะสมจะช่วยให้ผู้ป่วยมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น

คำแนะนำสำหรับผู้ป่วยและครอบครัว

การศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับโรคพาร์กินสันช่วยให้สามารถรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ได้ดีขึ้น การสื่อสารอย่างเปิดเผยระหว่างผู้ป่วยและครอบครัวเป็นสิ่งสำคัญ ควรรักษานัดพบแพทย์อย่างสม่ำเสมอและปฏิบัติตามคำแนะนำอย่างเคร่งครัด การเข้าร่วมกลุ่มสนับสนุนช่วยให้ได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์และรับกำลังใจ ผู้ดูแลควรดูแลสุขภาพของตนเองด้วย โดยหาเวลาพักผ่อนและทำกิจกรรมผ่อนคลายเพื่อป้องกันภาวะหมดไฟ

การจัดการกับความท้าทายในชีวิตประจำวัน

ผู้ป่วยควรวางแผนและจัดการเวลาอย่างเหมาะสม โดยทำกิจกรรมที่ต้องใช้สมาธิมากในช่วงที่ยามีผล แบ่งงานออกเป็นขั้นตอนเล็กๆ และให้เวลาตัวเองมากขึ้น การใช้อุปกรณ์ช่วยเหลือ เช่น ไม้เท้า จะช่วยให้ทำกิจกรรมได้ง่ายขึ้น การปรับสภาพแวดล้อมในบ้าน เช่น จัดวางเฟอร์นิเจอร์ให้เดินสะดวก ติดราวจับ และใช้แสงสว่างเพียงพอ จะเพิ่มความปลอดภัย การรักษาทัศนคติเชิงบวกและมุ่งเน้นไปที่สิ่งที่ยังทำได้จะช่วยให้มีความสุขกับชีวิตมากขึ้น

คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับโรคพาร์กินสัน

เมื่อพูดถึงโรคพาร์กินสัน มักมีคำถามหลายข้อที่ผู้ป่วยและครอบครัวสงสัย การได้รับคำตอบที่ชัดเจนจะช่วยให้เข้าใจและจัดการกับโรคได้ดีขึ้น

โรคพาร์กินสันรักษาให้หายขาดได้หรือไม่?

ในปัจจุบัน โรคพาร์กินสันยังไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ เนื่องจากเป็นโรคที่เกิดจากการเสื่อมของเซลล์ประสาทในสมองซึ่งไม่สามารถฟื้นฟูได้ อย่างไรก็ตาม การรักษาปัจจุบันสามารถควบคุมอาการได้ดี โดยเฉพาะในระยะแรก ยาและการบำบัดต่างๆ ช่วยให้ผู้ป่วยมีคุณภาพชีวิตที่ดีและสามารถทำกิจกรรมประจำวันได้เกือบปกติ การรักษาที่เหมาะสมและการดูแลตนเองอย่างถูกต้องจะช่วยชะลอการดำเนินของโรคและรักษาความสามารถในการทำกิจกรรมให้นานที่สุด

โรคนี้ถ่ายทอดทางพันธุกรรมหรือไม่?

โรคพาร์กินสันส่วนใหญ่ (85-90%) ไม่ได้ถ่ายทอดทางพันธุกรรมโดยตรง อย่างไรก็ตาม มีผู้ป่วยประมาณ 10-15% ที่มีประวัติครอบครัวเป็นโรคนี้ โดยเฉพาะในกรณีที่โรคเริ่มเกิดในวัยหนุ่มสาว (ก่อนอายุ 50 ปี) การมีญาติสายตรงที่เป็นโรคพาร์กินสันจะเพิ่มความเสี่ยงเล็กน้อยเท่านั้น จากประมาณ 1-2% ในประชากรทั่วไปเป็น 3-4% ดังนั้น แม้จะมีประวัติครอบครัว ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นโรคนี้อย่างแน่นอน

ควรไปพบแพทย์เมื่อใด?

ควรรีบไปพบแพทย์เมื่อสังเกตอาการที่อาจบ่งชี้โรคพาร์กินสัน ได้แก่ อาการสั่นที่มือหรือนิ้วมือขณะพัก การเคลื่อนไหวช้าลงกว่าปกติ กล้ามเนื้อแข็งทื่อ การทรงตัวไม่ดี ใบหน้าไม่มีการแสดงออก การเดินที่เปลี่ยนไป ลายมือเล็กลงหรือแน่นขึ้น หรือเสียงพูดเบาและไม่ชัดเจน การวินิจฉัยและเริ่มรักษาตั้งแต่เนิ่นๆ จะช่วยควบคุมอาการได้ดีและชะลอการดำเนินของโรค อย่าลังเลที่จะปรึกษาแพทย์เมื่อมีข้อสงสัยเกี่ยวกับสุขภาพของตนเอง

สรุป

โรคพาร์กินสันเป็นโรคที่เกิดจากความผิดปกติของระบบประสาท ส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนไหวและคุณภาพชีวิตของผู้ป่วย แม้ว่าโรคนี้จะไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่การรักษาที่เหมาะสมสามารถช่วยควบคุมอาการและปรับปรุงคุณภาพชีวิตได้มาก การเข้าใจอาการ สาเหตุ และแนวทางการรักษา พร้อมทั้งการดูแลตนเองอย่างเหมาะสม จะช่วยให้ผู้ป่วยและครอบครัวสามารถจัดการกับโรคได้ดีขึ้น 

ที่ เปียง รีแฮบบิลิเทชัน คลินิก (PYONG Rehabilitation Clinic) เรามุ่งมั่นให้บริการการรักษาและฟื้นฟูผู้ป่วยโรคพาร์กินสันด้วยเทคโนโลยีทางการแพทย์ที่ทันสมัยที่สุด ภายใต้การดูแลของทีมแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูและแพทย์เฉพาะทางสาขาอายุรกรรมประสาท (แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคสมองและระบบประสาท) พร้อมทีมสหวิชาชีพที่มีความเชี่ยวชาญสูง เราใช้หลักการ “Curated by Experts” และ “Best in Class Technology” ในการออกแบบแผนการรักษาที่เหมาะสมเฉพาะบุคคล ผสมผสานการวินิจฉัยและจัดการด้านยากับเทคโนโลยีการฟื้นฟูขั้นสูง เพื่อให้ผู้ป่วยได้รับการดูแลอย่างครอบคลุมและสามารถกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างมีคุณภาพ

📞 ติดต่อสอบถามหรือจองคิวนัดหมาย: 097-468-7990💬  Line Official: @pyongrehab